"zachowano taki porządek, że mianowicie od imienia najwyższego władcy nazwano krainę i lud". 

Może stąd pochodzi nazwa Bolonia jako kraj Bolesława, później zapisywana Polonia. Tylko tak zgaduję niestety. 

Dziwnie to brzmi, jak Pan przykłada współczesne standardy do XVIII wieku, gdy każdy druk wymagał imprintu i podlegał pod monopol państwowy 

Nie zauważył Pan, że jest mowa o druku, a nie o digitalizacji?

Bardzo przepraszam. To było do Traube. 

Szanowny Traube,ja przypuszczam ,że Polacy mieszkający w Szwecji czasem nie orientują się w polityce Riksantikvarieämbetet (Swedish National Heritage Board) jak wielka jest ochrona nawet tych zrabowanych zabytków,ksiąg,które niestety Szwedzi rabowali szczególnie podczas "potopu".Chociaz Szwecja jest teraz innym krajem ,niż przed wiekami to jednakże  dokumenty zagrabione w Polsce,maja nieoceniona wartość, owszem ,udostępniają je polskim badaczom, lecz o ich zwrocie do kraju nie ma mowy.

Więc może i dygitalizują obecnie co chcą,lecz nie zawsze tak bywało.

Nawet ustaliła się zasada, że Polacy mogą w Szwecji „odzyskiwać” przynajmniej wiedzę o swojej przeszłości. Dotyczy to równiez nie tylko Polski. Jaki rozmiar i strata tych skarbów był przed wiekami opisuje mniej wiecej artykuł,wcale nie przesadzając :

https://www.national-geographic.pl/historia/co-porwal-potop-juz-nie-wroci-dlaczego-szwedzi-nie-chca-oddac-polskich-skarbow/

Daję plusa za ten komentarz...:]

Muszę całość przetłumaczyć z islandzkiego, a to potrwa. Wtedy będę wiedzieć więcej. Ale z tego co widzę, to chyba jest streszczenie tych sag, które kazał spisać Karol Wielki. 

Do tego trzeba będzie dodać dość dobry system komentarzy (przypisów), bo Szwedzi wydali to tak, aby było zrozumiałe dla przeciętnego ich mieszkańca w 1715, więc stąd zamiast Gotów są Moskale.

Kolejny element układanki, który dopiero trzeba wpasować w resztę - zestawić z tym co spisał Saxo i co wyciągnął Nugent z meklemburskiego archiwum. Teraz akurat siedzę przy Schediusie. Więc wcześniej niż w maju przyszłego roku nie widzę szans na zabranie się za to.

A mapa, jak mapa. Dla mnie ważniejsze są przybliżone granice państw Gotów i Wandalów niż to co wpisali w środku. 

Jeśli druki są, jak zrozumiałem, w tłumaczeniu na islandzki (1715) i po szwedzku (1715), to chyba trzeba dokonać porównawczych przekładów z tych języków na ówczesny polski pod założeniem, iż w tym samym czasie (1715 r.) nazwy własne powinny były być jakoś zharmonizowane przynajmniej wśród ówczesnych, wykształconych czytelników.

Następnie, z odpowiednimi komentarzami powinno nastąpić "uwspółcześnienie" nazw własnych tekstu pod takim samym argumentem jaki kiedyś zastosowano wskazując w 1715 r. ziemie Gotów jako Moskowię.

Tak sobie to wyobrażam, jeśli istota zawartych, raczej przysypanych kurzem, wiadomości miałaby opuścić "zaklęty krąg akademicki" i miałaby zejść "między strzechy".

Czy mógłbyś zarysować, jaki jest Twój pogląd w kwestii metodologi tłumaczeń, ale nie tej metodologii technicznej (translatory, etc.), lecz metodologii nacelowanej na zamiar upowszechnienia treści tych odkryć. Między innymi pod wpływem ostatnich tutaj dyskusji, ja uważam, że nie ma innego sposobu sprowokowania dyskusji akademickiej niż ulokowanie pod strzechami oczekiwania na takie dyskusje. Bo wtedy nastąpiłoby ssanie wiadomości historycznych od strony pop-u skoro tak popularne są w nim baśniowe fantazje typu tolkienowskiego.

Przez góry lepiej iść po poziomicy. Spytaj @OjcaDyrektora. Za większą celowość uważam powszechne ożywienie głodu odpowiednich tematów, niż przyczynkarskie rejestrowanie treści takich tematów w gotowej formie wiedzy ad usum academiae quae non vult. Co o tym sądzisz?

PS.: Nie tak dawno wymieniliśmy poglądy na temat beletrystyki Gravesa. On celowo (bo beltrystyka!) potrafił Germanów nazywać Niemcami, legiony pułkami i tak dalej, wszystko według nazw dzisiejszych odpowiedników. I odniósł sukces czytelniczy!

Jak zrozumiałem, mamy (1) tekst islandzki. Ten spisuje "oryginalną" sagę. Tu cudzysłów ode mnie, bo zapewne, zanim dana saga została spisana, to jak przypuszczam, pierwotnie powstała w wersji ustnej, a ta przechodziła swoją ewolucję ("szlifowanie") aż do jej spisania. O ile też dobrze pojmuję, to sagi miały przeznaczenie literatury epickiej z odpowiednim udziałem kolorowania postaw i zdarzeń. Zatem obok relacji historycznych powinny tam być także wątki nadające się do literatury awanturniczej, czy bohaterskiej.

(2) Obok tekst szwedzki, lecz czy to jest tłumaczenie (1:1 jak kamień z Rosetty), czy tłumacznie "dostosowane do potrzeb szwedzkich" z czasu tłumaczenia? Przy tym chodzi mi o potrzeby "wychowawczo-polityczne", a nie porządkujące nazwy, itp. 

No i dochodzi, jak rozumiem, domniemanie istnienia (3) streszczenia tych sag na zlecenie Karola Wielkiego. Jeśli jest, to miałoby charakter pomocniczy we wstępnym, a ogólnym zorientowaniu się w treści sag, ale finalnie streszczenie takie byłoby samo w sobie komentarzem, jak w czasach i dla potrzeb Karola W. odczytywano te sagi. Jaka była ich percepcja.

Rzeczywiście zapowiada się epicka robota. Uchylam kapelusz.

Z tym Gravesem, to chyba nie zrozumieliśmy się, bo niepotrzebnie podałem akurat ten przykład Germanii. Otóż w rodzaju słowa od-autorskiego przed powieścią "Ja, Klaudiusz" Graves wyraźnie ujawnia, że zastosował metodę uwspółcześniania pojęć, aby w ten sposób odciążyć czytelników od biegania po słowniki, czy encyklopedie specjalizujące się w imperialnym Rzymie. Bardziej stosowny byłby więc przykład wzięty stamtąd, że Graves legiony konsekwentnie nazywa zapewne po angielsku "regimentami", a polski tłumacz konsekwentnie "pułkami", kohorty "batalionami", centurie "kompaniami" itd. Ciekawy zabieg choć może dzisiaj nieco chybiony, bo iluż to dorosłych dzisiaj mężczyzn odróżnia pułk od batalionu? Ja się akurat dobrze w tym orientuję, podobnie jak w organizacji armii rzymskiej, lecz, może właśnie dlatego, ten zabieg spodobał mi się i kontynuację w innych powieściach historycznych uważałbym go za zgrabną. Zwłaszcza, gdyby chodziło o elementy nazewnicze dawnych organizacji mniej znanych niż armia rzymska z rozciągnięciem tego na wszelkie sprawy. Niby dlaczego bowiem łacińskie "malleus" każdy dzisiejszy tłumacz przełoży jako "młotek" przez co od razu wiadomo, o co chodzi :)

O tym, że sagi spisane w czasach Kraola Wielkiego zostały (pewnie po łacinie) świadczy tekst w Gesta Danorum. Sasom one nie były do niczego potrzebne (to nie ich historia), ale w XIX wieku wykorzystali np Pieśń o Nibelungach. Oficjalnie więc zaginęły (treść u Saxo, a więc XII w). Islandzkie sagi zaczęły się pojawiać w publicystyce naukowej dopiero pod koniec XIX w, ale i tu wykorzystano tylko kilka z nich. Akademia jakoś całkowicie zignorowała wydania XV/XVI wieczne sag duńskich i te zbiorcze wydanie szwedzkie sag wandalskich. 

Dlatego będzie ciekawie, bo zupełnie nie wiadomo czego można się spodziewać w tekście, ani w jaki sposób to zestawić z innymi historiami ludów sąsiednich. 

No właśnie... Thule to jakaś straszna tajemnica. 

No nie mów mi, że w innych, mniej odizolowanych regionach ludzie byli mniej skorzy do spisywania starych dziejów. Bo to mnie przypomina tę samą bajkę, że nazwa "Polonia" pochodzi od słowa "pole" lub "polana".

Zgadza się ,szkoda.Ale tak to jest,że w kraju w którym się mieszka,mając lepsze i łatwiejsze życie,zawsze jest wiara w dobre intencje.Niektórym trudno uwierzyć,że przed wiekami mogłoby być inaczej.I to jest częstym czynnikiem,że polegamy na tym co podają nam gotowe na tacy.

Życzę dobrych odkryć,które z zainteresowaniem czytam,chociaż przyznaję,że mam duże luki o tych czasach.

Po pierwsze nigdy nie jest tak, że w społeczeństwach zmilitsryzowanych wszyscy walczą, a nikt tego nie opisuje. Zawze i wszędzie znajdzie się choćby i tylko tuzin ludzi, którzy lubią pisać i opisywać to, co się akrualnie dzieje i co się działo w przeszłości. Co więcej - w takich zmilitaryzowanych społeczeństwach aż prosi się, aby te chwalebne boje opisywać dla potomnych. Czy Rzym nie miał kronikarzy i historyków? 

A po drugie - spróbuj łowić ryby w krainie mórz zimnych, gdzie wieją stałe bardzo silne wiatry i gdzie woda ma prawie zawsze temperaturę "lodówkową". Wiesz ile to trzeba wydiłku i jak trzeba być dobrze zorganizowanym? Jeśli na Islandii jest - jak mówisz - taka obfitość, to dlaczego Islandczyków jest tak mało? W górzystym Tajwanie mieszka kilkadxiesiąt milionów ludzi, a na Islandii nie ma nawet 400 tyś. (niecałe 4 osoby na 1 km kw.). Same te dane pokazują, że twoje argumenty są zdrka oderwane od realiów...:)

Tworzenie sag nie miało charakteru ludowego. W Sadze o inwazji Wandalów na Skanię jest mijsce, w którym król Norwegii, Harald Pięknowłosy, nakazuje bardom, których miał przy sobie, bardzo dokładnie przyglądać się toczonej bitwie, aby zapamiętać czyny każdego wojownika.

Sagi to propaganda państwowa. Odgórna. A nie wytwór ludowy.

To jest moim zdaniem akurat względne, ta ludowość versus państwowość tworzenia utworów zwłaszcza heroicznych. Tworzenie pism zwykle należy do właściwej władzy i zwykle pisma takie mają ograniczony krąg obiegu. Natomiast tutaj mamy do czynienia z sagami, które z pewnością należały do obiegu powszechnego i to do obiegu aż kulturowego, a nie tylko kultowego. Jak sobie to wyobrażam, obdarzony odpowiednią weną twórca układał sagę z opowieści wcześniej słyszanych kto wie, czy nie przy piwie. Następnie, albo w ogóle na wcześniejsze zlecenie kompilował to z potrzebami władzy lub jakichś mecenasów i w końcu powstawał utwór spisany. Ten był następnie wielokrotnie odtwarzany zapewne przy uroczystościach państwowych, a pewnie także spontanicznie przy piwie w długie zimowe wieczory.

Może się mylę, ale w ustroju ówczesnej Islandii (nazwałem go proto-demokratycznym) inna, tzn. "urzędowa", czy "monarsza" droga powstawania i później odtwarzania takich utworów jak sagi wyglądałaby dla mnie wręcz nienormalnie. Mogli tam być ludzie wpływowi posiadający nieformalna władzę nad innymi, wydolni w funkcji mecenasów tych sag, lecz przecież nie było władz typu monarszego. W związku z tym nie było też dworów analogicznych jak wtedy w kontynentalnej Europie. Owszem, ktoś mógł zlecać tworzenie sag, ale prędzej na zasadzie mecenatu, a nie władztwa.

Wyraźnie zastrzegam, że nie mam w tym zakresie wiedzy i zdaję się na wyczucie. Moja wyobraźnia jednak podpowiada, że oto mamy nieliczne społeczeństwo, jeden mieszka daleko od drugiego, jest zima, dzień trwa jakieś kilka godzin, bydło, czy tam jakieś owce nakarmione, w beczkach ryby zasolone, ciepła woda pod ręką, tzn. pod ziemią i co tu dalej robić? Nic tylko spotykać się i biesiadować, czyż nie?

Jeszcze nawiązując do argumentu @OjcaDyrektora, że było to kiepskie miejsce osiedlenia, czego dowodem ma być nieliczna populacja nawet po wiekach. Może tak, może nie. Moim zdaniem ciekawsze jest dlaczego tam dochodziło do kolejnych prób zasiedlenia, gdy te poprzedzające kończyły się powrotami do starej ojczyzny, albo zagadkowym zanimiem. Proszę więc zauważyć, że podobne szarpanie się osadnictwa miało też miejsce przy początku kolonizacji typu Mayflower.  Zastanawiając się nad tym należy wziąć pod uwagę pewną obiektywną prawidłowość zasiedlania nowych ziem.

Mianowicie powodzenie zależy nie tylko od gościnności samej tam natury lub tambylców. Wykonanie zamiaru zasiedlenia musi od początku mieć i potem utrzymywać odpowiedni rozmiar w liczebności zasiedlających. Inaczej skończy się biedą i fiaskiem nawet w miejscu niebywale gościnnym. Ten odpowiedni  rozmiar może być podtrzymywany rozrodczością, asymilowaniem miejscowych, jeśli tacy są, imigracją i na każdy inny sposób, byle populacja nie spadała poniżej pewnej liczby minimalnej. Gdy już trwale liczbę tę utrzymuje, to już nie musi nikogo z zewnątrz przyjmować, ani nawet rozmnażać się na potęgę.

Jaka to może być obiektywna liczebność? Wielu, a praktycznie każdy interesujący się wie, że od liczebności populacji zależy np. uchronienie się do niepowodzenia genetycznego wskutek zawężania się puli genów. Ale jest jeszcze jedna, znacznie szybciej działająca reguła. Otóż pewna liczebność jest bezwzględnie potrzebna, aby utrzymać pewien poziom cywilizacyjny, którego zapewnienie zależy od "obsadzenia" wszystkich funkcji potrzebnych dla społecznego podziału pracy.

Najprościej wytłumaczyć wskazując, iż poniżej owej ukrytej liczby nie ma już kto zająć się np. usługowym kowalstwem, naprawami czegoś tam, w tym łodzi. W szczególności ginie praktyczna wiedza i tak dalej aż gubią się np sagi obojętnie spisane, czy nie. Liczba ta oznacza więc swego rodzaju granicę, poniżej której społeczeństwo zbyt nieliczne nieuchronnie zejdzie w swoją degenerację, przeprowadzi się gdzieś, ewentualnie wymrze.

Liczba ta jest pewnie różna w różnych miejscach, dla róznych przedsięwzięć i przy różnych warunkach miejscowych. Gdybyśmy na przykład chcieli dzisiaj założyć nowe miasto w Polsce, to przypuszczalnie powodzenie zależałoby od minimalnej liczby 5.000 mieszkańców. Nie mam pojęcia, ile taka liczba wynosiła dla wczesnośredniowiecznej kolonizacji Islandii, ale jakaś tam była.

Aha, utrzymywanie stałego wojska podnosi taką liczbę, bo wojsko chce jeść i rekrutować, a ktoś musi wyprodukować o tyle więcej papu, napojów wyskokowych i wychować dzieci płci ... niezbędnej.

Trochę obok tematu:

Śledzę ostatnio kilka "produkcji" na YT, pochodzących z Północnej Norwegii, tej tuż przy oraz już za kołem podbiegunowym, gdzie dzionki w grudniu i okolicach są bardzo krótkie albo wcale ich już nie ma i jest polarna noc, co najwyżej początek świtu przechodzi od razu w koniec zmierzchu i zapada ciemna noc na prawie całe 24 godziny, oczywiście "oświetlona" zorzą polarną.

Tak że ci Norwegowie, o ile nagromadzą dostatecznie dużo opału, mięsa łosi i wędzonych dorszy (z czym u nich nigdy, a i teraz pewnie tez, nie było problemu), mogą się poświęcić nostalgicznym dumaniom i opwieściom, choć pewnie teraz zastąpiły je telewizory i komputery.

Właśnie, a @Pioter zasługuje na ruch w jego blogu, bo tymczasowo przyczynia się przynajmniej do rozwoju fantazji, a kto wie dokąd zajdzie po ziemi!

I jeszcze jedno napisał orjan na potwierdzenie przeczucia że Islandia ma swoją tajemnicę: "jednym z wiodących przemysłów jest tam hutnictwo aluminium (ponad 40 proc wolumenu eksportu!)."

Militaryzm i przemysł metalowy idą w parze. Nad nimi zaś jest ta trzecia. W epokach starożytnych, nad którymi patronują z tylnego siedzenia merkantylne potęgi (Elam, Babilon, Larsa, Kreta, ośrodki indyjskie, Tyr, Sydon i Kartagina) nad zjednoczonymi emiratami metalurgii i demokracji wojowników/szlachty czuwa kasta kapłańska (drued, żercy Molocha), ta sama, którą pokonał prorok Eliasz w Izraelu. Stąd kult Molocha w angielskim Allandale w bliskim sąsiedztwie starożytnej huty ołowiu. Stąd odkryte przez Mircae Eliadego - i razem przez niego zakryte/zafałszowane - zapisy o zastosowaniu ciał nienarodzonych dzieci w kowalstwie zwłaszcze w produkcji żelaznej broni.