Dorzucę jeszcze kilka fragmentów z dzieła Filona, nad którym teraz siedzę, aby pokazać Państwu pewne stałe i niezmienne fragmenty gry występujące w polityce światowej.

Elasaros, król Amathii, wysłał posłów do Gadylkarosa, aby chwalili jego sprawiedliwość i bogactwo, oraz przynieśli wiele darów, w tym trzech etiopskich niewolników. Nabył ich od Babilończyków, ponieważ potrafili czynić wiele cudów. Posiadając węża, doprowadzali go do gniewu, wyciągając purpurową szatę, a następnie, podchodząc z niewzruszoną twarzą, całowali go w usta bez ryzyka ukąszenia. Co więcej, nie doznawali żadnej szkody, gdy wpychali sobie obosieczny sztylet przez usta aż do przepony.

Gadylkaros z przyjemnością oglądał te i wiele innych sztuczek, i obdarzył ich wieloma zaszczytami. Jednemu powierzył stanowisko pisarza, drugiemu dowództwo nad flotą. Trzeciemu zaś nie miał co dać, ponieważ nie posiadał ani umiejętności pisarskich, ani wojskowych, a nawet gdyby je posiadał, nie byłby w stanie wykonywać obowiązków, nie znając dialektu sydońskiego. Tego ostatniego król mianował jednak pierwszym z sędziów, ale inni zastępowali go w bramach, pełniąc jego obowiązki sędziego.

Gadylkaros hojnie obdarzał tych ludzi drogocennymi szatami i wielkimi sumami pieniędzy. Mieszkali nawet z królem w pałacu, aby król, czuwając nocą, mógł ich wezwać i spędzić czas, oglądając ich dziwne i cudowne występy.

Jednak przekupując i wyłudzając wiele pieniędzy, Etiopczycy szkodzili Sydończykom i byli znienawidzeni również przez królów. Znieważali króla Aradyjczyków i uniemożliwili władcy Beritijczyków objęcie dowództwa nad armią, o które prosił w celu walki z Gigantami. W ten sposób wzbudzili gniew we wszystkich.

Gadykaros, będąc bezdzietnym, został przekonany przez Etiopów, by adoptował Bartofana, króla Tyru, i mianował go swoim następcą. Od Bartofana Etiopowie otrzymali wiele wspaniałych darów.

[...]

Do Tyryjczyków, którzy przez długi czas oblegali miasto i byli już zniechęceni do jego zdobycia, przeszli na ich stronę ci Etiopczycy, którzy doznali gorzkich cierpień od Ochritobimalów. Powiedzieli, że w mieście panuje powszechna radość i wielkie pijaństwo z powodu tego, że Tyryjczycy mieli zamiar odstąpić od oblężenia. Jeśli więc Tyryjczycy zwiną swoje namioty, udając, że odchodzą, a w nocy wejdą na mur, z łatwością zdobędą miasto.

Tyryjczycy, przekonani tymi słowami, podnieśli kotwice i odpłynęli, udając, że spieszą się jak najszybciej wrócić do Fenicji. Jednak po powrocie, około zmierzchu, oblegli miasto i zabili wszystkich Ochritobimalów, a także niektórych mieszkańców Kittion.

Ci, którzy znajdowali się w koloniach, dowiedziawszy się o tym zwycięstwie, wysłali posłów do Tyru, aby oddali pokłon Joramosowi. Król cieszył się, słysząc, że ci Etiopczycy są obecni, i pamiętając, że uczynili wiele dobrego dla jego ojca, a także byli użyteczni dla niego samego przez całe życie, obdarzył tych ludzi dobrodziejstwami.

[...]

Etiopowie donieśli królowi, że na południu znajduje się wiele zamożnych terenów, a ich mieszkańcy, jak twierdzili, są niezmiernie liczni. Wspomnieli, że w tym kraju rośnie wiele cennych rzeczy, takich jak: złoto, srebro, perły, kamienie szlachetne, heban, pieprz, kość słoniowa, małpy, papugi, pawie i wiele innych. Powiedzieli też, że na wschodzie znajduje się pewien półwysep, z którego mieszkańcy mogą oglądać wschód słońca z morza.

Joramos wysłał posłów do Natambalosa, króla Babilończyków, z następującą wiadomością: Słyszę, że krainy Etiopów są rozległe i ludne. Łatwo dostępne z Babilonu, ale trudno z Tyru. Jeśli zechcę zbadać te miejsca, a ty zezwolisz moim ludziom na użycie wystarczającej liczby statków, otrzymasz sto purpurowych szat.

Natambalos chciał się zgodzić, ale Etiopowie, którzy regularnie przybywali do Babilonu w celach handlowych, oświadczyli, że wszyscy opuszczą miasto, jeśli Joramos otrzyma pozwolenie na żeglugę do Etiopii.

Jakbyśmy tego fragmentu nie czytali wychodzi nam jedno. Antyczna Etiopia, to nie było wcale to, co pod tym pojęciem rozumiemy dziś. Wychodzi bowiem na to, że Etiopią Fenicjanie nazywali Subkontynent Indyjski wraz ze wszystkimi koloniami Drawidów.

Widzimy tu też wyraźnie, że wywiad drawidyjski stosował wszystkie możliwe (i niemożliwe - np kuglarze) techniki, aby tylko wzmocnić pozycję Tyru w samej Fenicji, ale gdy tylko jej władcy zaczęli interesować się możliwościami handlu ze Wschodem, bardzo stanowczo ich od tego odcięto.

Ostatecznie jednak, dzięki pomocy władcy Judei, Tyryjczycy wypłynęli do Indii, a tam Niektórzy z Tyryjczyków zginęli na wyspie: jedni wskutek choroby, inni zostali zabici przez bogów. Część z żeglarzy jednak powróciła do domu, a na koniec Joramos nakazał wznieść stelę w przednim dziedzińcu świątyni Melikarposa i zapisać na niej wszystkie wydarzenia. Stela ta, choć upadła podczas zeszłorocznego trzęsienia ziemi, pozostała nienaruszona, tak że inskrypcję można odczytać do dziś.

---

tagi: handel  indie  fenicja  mitologia  antyk 

	Pioter
	28 sierpnia 2025 16:44

17     927    11 zaloguj sie by polubić