Czytając streszczenie Sanchuationa dokonane przez Filona z Byblos możemy dojść do wniosku, że cała grecka mitologia to tylko zbiór bajek. Oczywiście my wiedzieliśmy o tym wcześniej, porównując dzieje Mezopotamii z tym, co mówią greckie mity. Popatrzmy jednak na coś, co dość mocno przewartościuje nasze rozumienie tamtych wydarzeń.

Od nich pochodzili inni, wśród których jeden zwany był Agros, drugi Agropros lub Agrotas. Dla tego ostatniego wzniesiono bardzo czczony posąg i drewnianą świątynię w Fenicji. W Byblos czczono go jako największego z bogów. Oni to wymyślili dodawanie dziedzińców do domów, ogrodzenia i jaskinie. Od nich pochodzą rolnicy i myśliwi, zwani też Alētai i Tytani.

Pierwsza informacja, która dość mocno dekoduje grecką mitologię, to fakt, że słowo myśliwy po fenicku wymawia się aletoi lub titanes. Pierwsze słowo oznacza wędrujący i w zasadzie oznaczało by po prostu piechotę, natomiast te drugie słowo znaczy naciągający i oznacza po prostu łucznika. Tytani więc, z którymi mierzył się Zeus i spółka, to dość nowoczesne na tamte czasy wyspecjalizowane jednostki wojskowe, bo wyposażone w broń miotającą.

Ale to nie koniec fenickich ciekawostek. 

W tym czasie pojawia się ktoś zwany Elioun (Najwyższy) i kobieta imieniem Beruth. Zamieszkiwali okolice Byblos. Z nich zrodził się Epigeios (Naziemny) lub Autochthon (Rodowity), którego później nazwano Uranosem, tak że od jego imienia nazwano także żywioł ponad nami - niebiosa - z powodu jego nadzwyczajnego piękna. Uranosowi urodziła się siostra z poprzednio wymienionych, która została nazwana Ge (Ziemia), i z powodu jej piękna nazwano tak również ziemię. Ich ojciec, Najwyższy, zginął w starciu z dzikimi zwierzętami i został poświęcony, a jego dzieci składały mu ofiary z płynów i całopalenia. Gdy Uranos przejął władzę po ojcu, poślubił swoją siostrę Ge i spłodził z nią czterech synów: Ilosa (zwanego też Kronosem), Betylosa, Dagona (czyli Siton) i Atlasa. Z innych żon Uranos miał jeszcze wiele potomstwa, przez co Ge, zazdrosna o Uranosa, zaczęła go prześladować, aż się rozstali. Uranos odszedł od niej siłą, choć czasem wracał i zbliżał się do niej, by potem znów odejść. Próbował też zgładzić ich wspólnych synów, a Ge często chciała się bronić i zbierała sojuszników.

Mamy więc tu wyjaśnione pierwsze wojny olimpijskie, oraz fakt, dlaczego to właśnie Gaja je inicjowała. 

Kronos, mając syna imieniem Sadidos, własnoręcznie zabił go żelaznym mieczem, podejrzewając go o zdradę. Także własną córkę pozbawił głowy, przez co wszyscy bogowie byli przerażeni postępowaniem Kronosa. Z czasem Uranos, będąc na wygnaniu, podstępnie wysłał swoją córkę Astarte (dziewicę) wraz z dwiema innymi siostrami - Reą i Dione - by zabić Kronosa. Kronos jednak pojmał je i pojął za żony, choć były jego siostrami. Gdy Uranos się o tym dowiedział, wyruszył na wojnę przeciw Kronosowi wraz z Hejmarą, Horą i innymi sojusznikami. Kronos jednak i te sobie podporządkował. Uranos wymyślił też ożywione kamienie zwane Baitylami. Kronos zaś miał z Astarte siedem córek, zwanych Tytanidami lub Artemidami, a z Rei siedmiu synów, z których najmłodszy został poświęcony zaraz po urodzeniu. Z Dione miał córki, a z Astarte znowu dwóch synów: Pythona i Erosa. Dagon, który wynalazł zboże i pług, został nazwany Zeusem Arotrios (Oraczem). Sydyk (zwany Sprawiedliwym) z jedną z Tytanid spłodził Asklepiosa. W Perai Kryn urodzili się trzej synowie: Kronos (tego samego imienia co ojciec), Zeus Belos i Apollo. W tym czasie narodzili się Pontos, Tyfon i Nereus (ojciec Pontosa). Z Pontosa pochodzi Sydon, która jako pierwsza wynalazła hymn śpiewany, oraz Posejdon. Demarun miał syna Melikartosa, zwanego też Heraklesem. Następnie Uranos znów wyruszył na wojnę, tym razem przeciw Pontosowi, ale odstąpiwszy, przyłączył się do Demaruna. Demarun zaatakował Pontosa, ale został przez niego pokonany. Wtedy Demarun złożył ofiarę z ucieczki. W trzydziestym drugim roku swego panowania Ilos (to jest Kronos) urządził zasadzkę na swego ojca Uranosa w pewnym miejscu na lądzie. Pojmawszy go, odciął mu genitalia w pobliżu źródeł i rzek, gdzie Uranos został poświęcony. Tam wyzionął ducha, a krew z jego genitalii spłynęła do źródeł i rzek. Miejsce to jest pokazywane aż po dziś dzień. Po odejściu Kronosa ci, którzy pochodzili od Uranosa, osiągnęli wysoką pozycję. W tym czasie Pōras, przybywszy ze wschodu słońca, poświęcił świątynię Uranosowi i wzniósł kolumny dla swego ojca Barata. Przemieszczając się po kraju na wielbłądzie, strzegł świętych miejsc i wspierał potomków Uranosa. Astarte, największa z bogiń, wraz z Zeusem Demarunem i królem bogów Adodosem, rządzili krajem z woli Kronosa. Astarte umieściła na swojej głowie symbol królewski - głowę byka. Wędrując po świecie, znalazła spadającą gwiazdę, którą zabrała i poświęciła na świętej wyspie Tyrze. Fenicjanie utożsamiają Astarte z Afrodytą. Sam Kronos, podróżując po świecie, oddał swej córce Atenie władzę nad Attyką. Gdy nastała zaraza i zniszczenie, Kronos złożył w ofierze całopalnej swego jedynego syna Uranosowi (ojcu) i dokonał obrzezania, zmuszając do tego samego swoich sojuszników. Niedługo potem poświęcił innego swego syna z Rei, zwanego Mous, który zmarł. Fenicjanie nazywają tego boga Śmiercią i Plutonem. Następnie Kronos podarował miasto Byblos bogini Baaltis (zwanej też Dione), Berut zaś Posejdonowi i Kabeirom, myśliwym i rybakom, którzy poświęcili w Berucie szczątki Pontosa. Przed tymi wydarzeniami bóg Taautos, naśladując Uranosa, stworzył wizerunki bogów: Kronosa, Dagona i innych, oraz wymyślił święte symbole żywiołów. Dla Kronosa stworzył królewskie insygnia: cztery oczy - z przodu i z tyłu (dwa otwarte i dwa zamknięte) oraz cztery skrzydła na ramionach (dwa wzniesione do lotu i dwa opuszczone). Symbol ten oznaczał, że Kronos widział zarówno śpiąc, jak i czuwając, a jego skrzydła wskazywały, że odpoczywał w locie i latał podczas odpoczynku. Innym bogom dał po dwa skrzydła na ramionach, by towarzyszyli Kronosowi w locie, a jemu samemu umieścił dwa skrzydła na głowie - jedno symbolizujące najwyższy rozum, a drugie zmysły. Gdy Kronos przybył do południowego kraju, oddał cały Egipt bogu Taautosowi, aby uczynił z niego swoje królestwo. Ci pierwsi ze wszystkich spisali te wydarzenia w swoich kronikach - siedmiu synów Sydyka, Kabirowe, oraz ich ósmy brat Asklepios, zgodnie z poleceniem samego boga Taautosa.

Tak więc cała grecka mitologia, to tylko poetycka reinterpretacja zapisów fenickiej historii. Oczywiście Fenicjanie główny nacisk kładli nie na dzieje Zeusa, a na dzieje Kronosa, ale to w zasadzie tylko uzupełnia całość tych dziejów, którą kilkanaście wieków po Sanchuationie opracowano w dawnej fenickiej kolonii. I co ciekawsze te fenickie zapiski wcale całkowicie nie wykluczają pochodzenia bogów Olimpu z Mezopotamii, do czego w toku dyskusji na tym blogu już się przyzwyczailiśmy. Tak w zasadzie to chyba ten fragment te mezopotamskie pochodzenie władców Fenicji oddaje ten fragment: Astarte, największa z bogiń, wraz z Zeusem Demarunem i królem bogów Adodosem, rządzili krajem z woli Kronosa. Astarte umieściła na swojej głowie symbol królewski - głowę byka. Wędrując po świecie, znalazła spadającą gwiazdę, którą zabrała i poświęciła na świętej wyspie Tyrze. Ta spadająca gwiazda to najprawdopodobniej właśnie miasto Ur, bowiem symbolem tamtego władcy była właśnie głowa byka. A skoro mamy potwierdzenie przeniesiena symboliki z Ur do Tyru, to w zasadzie mamy potwierdzoną ciągłość tej gildii handlowej, która później nazwała się Olimpijczykami.

Na zakończenie należałoby jeszcze raz zacytować Filona z Byblos: Grecy, przewyższając wszystkich bystrością umysłu, najpierw znacznie przekształcili [te opowieści], a następnie ubrali je w różnorodne ozdoby. Pragnąc oczarować słuchaczy urokami mitów, upiększyli je na wszelkie sposoby. Stąd też Hezjod i poeci cykliczni, rozbrzmiewający 'Teogoniami' i 'Gigantomachiami', stworzyli własne, przerysowane wersje, którymi, kierując się, zatriumfowali nad prawdą. Nasze uszy, przyzwyczajone do ich wymysłów i od wieków przechowujące te opowieści jako dziedzictwo, zachowują przekazaną nam mitologiczną fikcję niczym świętość. Jak już na początku mówiłem, ta [fikcja], wzmocniona przez czas, zakorzeniła się w nich tak głęboko, że teraz prawda wydaje się brednią, a zafałszowana opowieść - prawdą.

---

tagi: fenicja  mitologia  antyk  olimpijczycy  tyr 

	Pioter
	26 sierpnia 2025 19:03

18     1232    14 zaloguj sie by polubić