Sięgnąłem teraz po Gesta Danorum Saxo Gramatyka, a tam trafiłem na bardzo ciekawy fragment, gdy wielki i wszechmocny Odyn próbował kilkukrotnie zaręczyć się z pewną dziewczyną o imieniu Rinda, która była córką króla Rusów. 

Zaczyna się on tak:

Odyn ,który należał do największych bogów, udał się sprawgniony wiedzy w drogę i wypytywał wszystkich wróżbitów, proroków i tych, którzy według jego wiedzy znali sztukę przepowiadania, chcąc się dowiedzieć w jaki sposób może pomścić śmierć syna. Wielokrotnie okazywało się, że natura bogów nie jest doskonała i potrzenbuje pomocy ludzi. Pewien Fin o imieniu Rostiof powiedzial mu, aby wydał na świat razem z córką króla Rusów, Rindą, drugiego syna, który w przyszłości miałby zapłacić za śmierć Baldura, ponieważ bogowie tak ustalili, aby zemsty za śmierć swoich towrzyszy dokonał jego brat, który miał się dopiero urodzić.

Odyn, zmieniając swój boski wygląd, udaje się więc na dwór króla Rusów (to gdzieś w Uplandii, a nie na terenach dzisiejszej Rosji), gdzie jako najemny żołnierz próbuje zbliżyć się do obiecanej mu dziewczyny. Jednak pomimo wspinania się po szczeblach kariery Rinda wogóle nie zwraca na niego uwagi - być może chodziło głównie o to, że Odyn był już bliski pięćdziesiątki, a Rinda dopiero zaczynała wchodzić w wiek przewidziany do małżeństwa. W każdym razie, gdy po jednej zwycięskiej bitwie Odyn próbował pocałować Rindę został przez nią potężnie spoliczkowany.

Rok później powrócił na dwór w przebraniu kowala. Swojego wyglądu nie zmienil aż tak bardzo, bowiem Saxo pisze: Wielu ludzi sięz nim spotkało, ale żaden go nie rozpoznał, ponieważ zamazał prawdziwe rysy twarzy delikatnym brudem i dawne rysy były teraz zabrudzone. Mówił, że nazwywa się Rofter i jest kowalem. Wykonał nawet na zlecenie władcy Rusów specjalną koronę, a także biżuterię dla wszystkich kobiet na dworze. Rinda chyba jednak go rozpoznała, bo gdy tylko znów probował się do niej przystawiać księżniczka ppotraktowała go z pięści. 

Odyn ponownie prszyjął się na służbę wojskową do ojca Rindy, ale gdy tylko poprosił o pocałunek, został odtrącony z taką siłą, że że przewrócił się i upadł twarzą w błoto. 

Nie zniechęciło go to jednak i tym razem spróbował czegoś innego. Saxo mówi, że nałożył na siebie strój przechodzącej właśnie dziewczyny, ale najprawdopodobniej po prostu zapłacił tej dziewczynie za to, aby została damą dworu Rindy i tam ją odpowiednio podtruła. Później bowiem zjawia się na zamku Rusów jako lekarz, który powiedział, że aby się wyleczyć należy jak najszybciej całą porcjhę lekarstwa, a jego smak jest tak gorzki, że jeżeli dziewczyna nie pozwoli się związać, to nie przetrzyma całej kuracji. Należy też usunąć zarazę z jej intymnych części ciała. Usuwając służbę i rodzinę Odyn zgwałcił związaną i chorą dziewczynę, a później spokojnie powrócił do Asgardu.

Tylko, że tam coś się zmieniło. Bogowie, których główną siedzibąbyło wówczas Bizancjum, uznali, że Odyn zniesławił na wszlkie możliwy sposób swój majestat i splamił ich chwalebne imię. Postanowi więc wyrzucić go ze swojej wspólnoty. Zrzucili go z królewskiego tronu, pozbawili czci i kultu, który dotąd mu sięnależał. Następnie skazali go na wygnanie w przekonanie, że może lepiej jest pozbawić władzy jednego kapłana, który okrył się hańbą, niż sprofanować całą religię i nie pozwolić, aby pozostałą część niewinnych bogów płaciła za jego zbrodnię i dała się wciągnąć w cudzą hańbę. Wiedzieli jak wieść o ośmieszeniu największego z bogów szybko rozeszła się po całym świecie, a ci, którzy oddawali mu kiedyś cześć, teraz nim pogardzali. Cały należny mu respekt przerodził się w obojętność, wiara w ich bóstwo stała się przyczyną wstydu, święte obrzędu stały się świętokradztwem, a kunsztowny ceremoniał stał się przedmiotem dziecięcych zabaw. Umierali na oczach ze ściśniętym sercem. Można powiedzieć, że wina jednego z nich spadła na głowy wszystkich.

Na miejsce Odyna powołano niejakiego Ollera, który przez dziesięć lat próbował uratować wszystko co bezmyślny czyn Odyna zniszczył. Tylko, że Odyn się tym nie przejmował. Chciał powrócić na tron Asgardu. A aby tego dokonać nie wahał się przed niczym. Saxo tak opisuje ten okres: Są też tacy, którzy dodają, że odzyskał dawną pozycję oszukując niektórych bogów, kusząc ich pieniędzmi, darami i prezentami, i że za ogromną sumę umożliwiono mu powrót do starych przywilejów, które dawno utracił. Jeżeli chcecie wiedzieć, ile go to kosztowało, musicie zapytać tych, którzy wiedzą, za ile można sprzedać boskość. Ja, ze swej strony, wyznaję, że nie mam pojęcia.

Odyn w końcu wygnał Ollera, odzyskał władzę, a na koniec nawet przygarnął syna Rindy, którego zaczął szkolić w celu dokonania zemsty na zabójcy Baldura. 

Ale to już inna historia.

Minęło jakieś dwa tysiące lat, od czasów gdy boski Zeus płodził potomków na prawo i lewo, nie przejmując się zupełnie niczym. Odyn widocznie też chciał mu dorównać, ale albo w I w pne zmieniły się normy moralne (choć nie ma podstaw, aby tak sądzić) albo po prostu zadarł z niewłaściwą kobietą. To w końcu nie była Hellada czy Bliski Wschód, tylko tereny leżące nad Bałtykiem. Gdyby było to jednak jakieś zadupie cywilizacji, to plotki o tym, że boski Odyn nie jest w stanie posiąść dzierlatki, jeśli ta nie jest odurzona i związana, nie doszłyby do Asgardu (w tekście jest Bizanzcjum, ale chodzi moim zdaniem o Kercz na Krymie) wcześniej niż sam Odyn. I nie spowodowałyby trzęsienia ziemi na ówczesnym Olimpie. 

A dlaczego Saxo jako siedzibę bogów podał Bizancjum? Jego czasy były oddalone od czasów Odyna o około 1200 lat. A Saxo po prostu wskazł w ten sposób miejsce, gdzie w jego czasach znajdowała się centrala Olimpijczyków.

---

tagi: mity  olimpijczycy  asgard 

	Pioter
	18 października 2025 13:53

8     782    11 zaloguj sie by polubić