Pozostańmy jeszcze w kręgu św Ulryka. W jegio hagiografii zostało opisane jedno niezwykłe wydarzenie, które miało miejsce w roku 972, kiedy to biskup Ulryk wracając z Rzymu, odiwedził po drodze Rawennę: 

Gdy się do niej zbliżał, dowiedział się, że przebywa tam chwalebny cesarz Otto wraz z cesarzową Adelajdą. Wysłał naprzód posłańca, aby oznajmić cesarzowi swoje przybycie; a ten natychmiast, podążając za posłańcem, dotarł do wejścia do komnaty cesarza. Cesarz zaś, gdy rozpoznał, że przebywa tak blisko, z powodu pokory i żaru boskiej miłości, z jednym obutym i drugim jeszcze nieobutym, pośpiesznie i życzliwie wybiegł, aby go przyjąć.

Gdy w komnacie, wezwawszy cesarzową, rozkoszowali się miłą rozmową i wymieniając się wypowiedziami omawiali sprawy różnych wydarzeń, święty mąż zaczął błagać cesarza przy pomocy cesarzowej, aby zarząd swoją diecezją oraz rządy nad służbą i wszystkimi sprawami świeckimi, które do niego należały, powierzył wiernie i mocno synowi swojej siostry, Adalberonowi, i aby dostąpił otrzymania od jego cesarskiej wysokości przyrzeczenia pociechy, że po jego zejściu daruje mu stolicę biskupiej władzy, tak by jemu samemu przyznano większą możliwość skupienia się na modlitwie oraz na zarządzaniu kościelnym i umocnieniu chrześcijaństwa.

Co my tu widzimy? Upokorzenie samego cesarza Ottona Wielkiego przed jakimś nic nieznaczącym biskupem z Augsburga? A może strach tego uzurpatora przed siłą znacznie większą niż św Ulryk? 

Bo to co zostało ukazane w Żywocie św Ulryka to całkowite odwrócenie ceremoniału. To nie władca wybiega boso na powitanie swego wasala. Nie omawia też z nim na osoboności plotek i spraw związanych z następstwem na biskupim stolcu. Szczególnie, że w żadnym miejscu tego dokumentu nie ma wspomniane aby te dwie osoby, czyli Ottona i Ulryka, łączyły jakieś więzy przyjaźni. 

Otton czuł się także zobowiązany do wypełnienia wszystkiego, co ustalalili w trakcie tej prywatnej rozmowy. Zmarł jednak kilka miesięcy później. A później powoli zaczęto rozmontowywać opozycję kościelną w Rzeszy. Bardzo powoli, ale też czasami pomagając niektórym z biskupów w szybszym spotkaniu ze Stwórcą. 

No dobrze. Zastanówmy się więc wyłącznie patrząc na same fakty, bez otoczki propagandowej, czyim posłańcem mógł być św Ulryk, że sam cesarz uważał za koniecznie aż tak się przed nim publicznie ukorzyć (w obecności świadków - inaczej nie mielibyśmy tej wzmianki zapisanej).

---

tagi: kościół  propaganda  cesarstwo  otton i  św ulryk  hagiografia  upokorzenie 

	Pioter
	11 lutego 2026 06:04

8     707    11 zaloguj sie by polubić