No własnie. Chcialem napisac o Emmie wloskiej (moze jeszce napisze) i przegladajc kronike natrafilem na wielokripek i taki dopsiek:

"tutaj prawie wydaje się, że jeden lub kilka wierszy na końcu strony zostało uciętych; być może brakuje też innych"

To najłatwiej wyłapać. W czasie pisania dokumentu Otton nawet nie myślał o koronacji cesarskiej. 

kanclerz merc miał wystąpienie, od którego ... na dupie się marszczy.

Radia słuchałem ...

Włączyłem telewizor i jakieś tam wydarzenia pokazały słuchaczy. Był tam taki na bianco ubrany i na głowie też miał chustkę białą zamocowaną jakimś tam drutem.

merc pada blisko mercedesa ?

Hallal.

?

niestety coś w tym jest, tak jak w dobrym i niedobrym policjancie.

Aparat ?

Wa-llāhi! Inaczej być nie mogło! Ale w 980, wielki kalif Al-Aziz, wierny syn proroka, nie mógł być w Sycylii, gdyż walczył przeciw heretykom w Damaszku albo czekał na ich osłabnięcie w Maghrebie. Otton zaś zaś był Kalabrii i Rzymie. A zatem to wszystko musiało być wyrażone w listach. 

Krótki cytat z wiki: "W 983 roku wybuchło powstanie Słowian, w wyniku którego stracił władzę na Połabiu[3]. W 983 przeprowadził na zjeździe możnych w Weronie elekcję na króla swojego trzyletniego wówczas syna, Ottona III. W tym samym roku Niemcy zostały najechane przez Duńczyków, Obodrytów i Wieletów (plemiona słowiańskie), jednak Otton zmarł w Rzymie zanim zdążył wyruszyć na północ. Wskutek tego ataku państwo niemieckie utraciło swoje dotychczasowe zdobycze za Łabą[4]."

Tiaaaa ..., powstanie Słowian ... A jeśli wyznaczył swojego następcę, oznacza że spodziewał się, że koledzy z Egiptu chcą go wydudkać. 

No właśnie, że nie. Datacja trochę w wiki szwankuje. Pioter zacytował kronikę magdeburska w swej notce "Boleslavus dvx inclitvs". I tam stoi jsk byk, że Magdeburg spalili Polacy i Wenedowie w 982. Proszę poczytać.

A zatem to spotkanie na Sycylii odbyć się mogło gdzieś właśnie w 982, bo w 983 Otton II już nie żył.

Kalif nie musiał byc wszędzie obecny, a nawet jak był, to zawsze mógł na tydzień-dwa pojawić się w innym miejscu, o ile sprawa była ważna. A spalenie Hamburga i Magdeburga była dla Fatymidów - rak sądzę - bardzo ważna 

Proszę zwrócić jeszcze uwagę na zbieżność czasową dwóch wydarzeń:

1. Canossy Gnieźnieńskiej Ottona III w 1000

2. Wybuchem ostrych prześladowań chrześcijan w Jerozolimie i zniszczeniem lub zabraniem relikwi Krzyża Świętego, które tam były, a dokonanymi właśnie przez Fatymidów w roku 1000 lub 1002. 

Łączę te dwa odległe przestrzennie zdarzenia, bo uważam że to była zemsta za kolejne upokorzenie wasala Fatymidów. To była też manifestacja wrogości wobec papieża, który popierał Chribrego, jak i wobec basyleusa Bazylego II, który był sojusznikiem Chrobrego. Jakoś Abbasydzi nie odważyli się na coś takiego, co zrobili Fatymidzi w Jerozolimie w 1000-1002.

A potem wybuchła wojna ze św. Henrykiem II, który dziwnym "przypadkiem" dostał i nosił tiraz. Od kogo? Od Fatymidów moim zdaniem. 

Wa-llahi! To mam na myśli. Proszę czytać w moich myślach. Aluzje do nich zawarte są w moim komentarzu. Również to "powstanie Słowian" to zapożyczenie z sasko-pruskiej ściemy. Nie mam wątpliwości, że tego dokonał Mieszko ze swoją drużyną. Najpierw poskarżyli sie, donieśli na niego w kronice magdeburskiej a potem, jak już można było, sam nie wiem kiedy, próbowali zatuszować, bo inaczej zostałoby że to była misja karna.

Co do Al-Aziza na Sycylii, to być może na parę tygodni. Ale jakoś nie mieści mi się w głowie, że jeśli miał napiętą sytuację w Syrii i w Magrebie to pozwolił sobie na wycieczkę. No chyba że lustrował swoją tameczną bandę na wypadek inwazji na Tunis. 

W kronikach saskich jest napisane, że Otton II stoczył bitwę z Saracenami. Przegraną. Ale to lepiej. Bo gdyby wygrał, to pojawilby sie dalsze kłopotliwe pytania. A tak przegrał i nie ma o czym gadać. A wg mnie jest. Bo skoro on miał "spotkanie III stopnia" z Saracenami, to można sie pokusić o pytanie, po co on tam wybywał ze swoja armią, skoro pod nosem mu Polacy palili Hamburg i Magdeburg? Ogłosił się cesarzem w 980 i musiał być świadomy, że będzie musiał stoczyć bitwy z prawowitym cesarzem Mieczysławem zwanym z włoska Mieszkiem I. Nie wierzę w żadną bitwę z Saracenami. Jeśli juz on wybył na południe Italii, to po to, by uzyskać pomoc militarna od kalifa. A że umarł w Rzymie w 983, bo ponoć się leczył (choć jeszcze 30-stki nie skończył), to znaczy, że kalif spisał go na straty i został otruty w zamian za zaprzestanie dalszych działań wojennych cesarza Mieczysława.

Możliwe. Nie będę się upierał przy Sycylii. W końcu jaka to różnica między Sycylijczykiem Al-Azizem, a Kalabryjczykiem Ottonem II?...:)

Jest coś lepszego. W 983 roku Otton II mianował swoją matkę - cesarzową wdowę (po Ottonie I) Adelajdę, córkę cesarza Rudolfa Burgundzkiego oraz żonę cesarza Lotara w latach 947-950, wicekrólem Italii. Kilka miesięcy później już sięsprawami cesarstwa nie musiał przejmować.

A Adelajda stała się regentką całego cesarstwa w imieniu małoletniego Ottona III. Wprawdzie na kilka lat musiała się wycofać do klasztoru pod naciskiem małżonki Ottona II - Teofano, ale w 991 spotkała się z małżonkiem w wieczności. Nie wiadomo jednak czy tamte spotkanie przebiegło w miłej atmosferze, bowiem (by Vicky):  Teolog Piotr Damiani twierdził, że cesarzowa była kochanką greckiego mnicha Jana Filagathosa, późniejszego antypapieża Jana XVI.

Nie powiedziałbym tego. To była jedyna nić łącząca Ottonów z Karolingami, nie z Bizancjum. I bardzo się z Teofano nie lubiła.

Teofano, a nie Adejda.

Po jej śmierci ponownie Ottonem zaopiekował się babka, czyli św Adelajda. Ale to tylko to 996, kiedy ten osiągnął wiek męski.

A na ścieżkę zła chyba Ottona popchnął późniejszy papież Sylwester. Tak pisze wiki:  Wpływ na Ottona III miał także Gerbert z Aurillac, którego powołał na swój dwór jako nauczyciela i doradcę politycznego. Cesarz poznał Gerberta podczas synodu w Rzymie (jedną ze spraw, o których dyskutowano podczas synodu był niespełniający kryteriów kościelnoprawnych wybór Gerberta na arcybiskupa Reims). W jednym z listów Otton III chciał, by Gerbert wytrzebił z niego „saskie nieokrzesanie” (Saxonica rusticitas) i zdobył w jego miejsce greckie „obycie” (subtilitas). Według Gerda Althoffa prośba o pozbycie się „saskiego nieokrzesania” było kpiarską aluzją do samozadowolenia Gerbeta ze swojej erudycji. Gerbet z Aurillac przekonywał władcę, że do niego należy cesarstwo rzymskie (składające się z Italii, Germanii, Galii i Sclavinii). W ten sposób w świadomości Ottona umocniła się idea imperialna. W dowód wdzięczności Gerbert został później arcybiskupem Rawenny, a w 999 roku został wybrany na papieża (przyjął imię Sylwester II).

To akurat jeden z tematiw o ktorych ostatnio szujam informacji. Zastanawiam się czy Gerbert nie był papiezem nasłanym przez muzułmanów. Dostał się na dwór ottońksi poprzez Borella II z Barcelony lub biskupa Atto lub papieza Jana XIII lub wszysykich trzech.