Co do tego fragmentu, to nawet niehistorykowi trudno pozbyć się niedowierzania. Czytając zdanie po zdaniu:

- ... przodkowie byli w wojsku Aleksandra; z ich pomocą podbił całą Azję. To znaczy, w jakim sensie organizacyjnym "byli"? Tworzyli jakiś odrębny oddział "narodowy"? Kto tym dowodził? A może rozproszeni byli po różnych oddziałach? Na czym polegała ich więż wzajemna? Na wspólnocie pochodzenia jeszcze sprzed armii? A może był to zlepek żołnierzy różnego pochodzenia powstały dopiero w toku braterstwa broni?

- ...Gdy Aleksander umarł, nie ważyli się pokazywać w tym kraju ...  Aleksander zmarł w Babilonie. Zatem, co znaczy "ten kraj", w którym "nie ważyli się pokazywać z powodu nienawiści mieszkańców"? Jakaż mogła byc  groza nienawiści mieszkańców w regionie Babilonu, gdzie w czasie i po śmierci Aleksandra obecna, jeśli nie cała armia lądowa, to przynajmniej jej istotna część bojowa, a już na pewno konnica.

- Czyżby więc owi "przodkowie" tkwili w jakimś "zapomnianym" garnizonie i tam "nie ważyli się pokazywać" czując się porzuconymi. W takim razie, komu wyżej podlegali zważywszy, iż opowieść wygląda na zbiorową dezercję? Sprawdzenia wymaga, gdzie przed skierowaniem się nad Hydaspes Aleksander zostawiał takie garnizony. Instynktownie oko kieruje się przede wszystkim ku owym Aleksandriom na rubieży scytyjskiej (Baktria, Sogdiana ...).

- Po prostu, po starciu nad Indusem Aleksander w sposób zorganizowany wycofywał armie z tamtego kierunku lądem i wodą. W toku tego odwrotu powstała też flota Nearchosa. Jest niemożliwe, aby z floty tej (800 jednostek?), żeglującej do Zatoki Perskiej trasą o rzut kuflem od brzegu  odpadło, czyli zdezerterowało aż 300 jednostek i nie zachowała się żadna o tym wiadomość.

- Gdy zas flota Nearchosa odpłynła Indusem, to niby kto miał zbudowac te kolejne 300 jednostek? Król Poros i jego szkutnicy nieby dlaczego mieliby czuc się zobowiazanymi? 

- Jeszcze mniej możliwe jest, że te 300 jednostek zdezerterowały dopiero z Zatoki Perskiej, potem jak nastąpiło tam rozładowanie floty Nearchosa. Wtedy trzeba byłoby bowiem te 300 jednostek zdobyć i obsadzić, a nie po prostu wsiąść na nie. To wykonawczy nonsens! Musiałby taki zostać odnotowany w toku sporu Diadochów, bo w tym czasie imperium Aleksandra rozpadało się i każdy każdego obserwował.

- Zatem, jeśli mamy szukać jakiegoś prawdopodobieństwa, to prędzej mozliwe było, że oto w jakimś garnizonie na północnych rubieżach imperium tkwiło nieco wojska dla osłony np. przed Scytami i buntami miejscowych. Między nimi powstało silne poczucie wspólnoty w świadomości ich porzucenia tamże. Musieli wiedzieć o rozpadającym się imperium, lecz nikt nimi się nie interesował. Dlatego (niejako na wzór Anabasis) mogli zdecydować się poszukać własnego losu. W drodze mogli dopełnić sformowania się jako naród wojskowy.

- W takim razie, kierunkiem tego wyjścia trasą wodną powinny być rzeki Azji Środkowej, w szczególności Oxos (Amu Daria). W czasie, kiedy powstawało Zwierciadło Saskie powinno było jeszcze trwać przekonanie o drodze wodnej z Oxusu do Morza Kaspijskiego. Stamtąd już Wołga i resztę zapewne opowie kol. @OjciecDyrektor. To wygląda realnie i nic poza tym. 

- Powodzenie floty Nearchosa wynikało stąd, że nie wychylił się poza ówczesne możliwości żeglugowe. Te zaś wyłączały podróże całymi flotami wokół Afryki chyba, że - podobnie jak Nearchos - przy samym brzegu z jak najczęstszym wyciąganiem floty na brzeg. Tylko, że na wybrzeżach Afryki nawet dzisiaj nie ma zbyt wielu miejsc do wyciągania całych flot, ani też nie było wystarczającej dostępności tamtych brzegów dla uzupełniania zapasów.  

- Różnica polega na tym, że dla przybrzeżnej żeglugi można użyc drewno nawet i takie nasiąkające wodą, byle pozwalać statkowi wysychać na postojach. Już nie mówię o świdrakach i podobnych zwierzątkach. Natomiast puszczanie się na byle drewnie w podróże oceaniczne, czyli bez częstego kontaktu z lądem ... Fenicjanie o tym wiedzieli, ale oni mieli do dyspozycji np. cedry. Podobnie poźniejsi Wikingowie rozumieli, że statku  oceanicznego nie da się zbudować z byle drewna. A niby jaki budulec był dostępny w głębi Azji?

- Nie ma żadnej niezwykłości, gdy zwłaszcza co do okoliczności miejsca akcji następuje przebudowa jakichś relacji odległych w czasie w kierunku wiedzy posiadanej w czasie tej przebudowy. Tu trzeba zauważyć, że Zwierciadło Saskie nie informuje którędy prowadziła trasa tych statków. MOże w innym fragmencie, ale nie w tym.

- Na koniec, retoryczne pytanie: Czy w tym fragmencie mowa jest aż o exodusie z udziałem kobiet, dzieci, itd.? Pewnie trochę ich było zwłaszcza przy starszyźnie wojskowej, Ale tu może być trop skąd żona Antyriusza miała na imię Branka.

Uff ... tak to sobie odbieram i racjonalizuję. 

No bomba! Mamy w końcu info, skąd pochodzą Wandalowie. Z tą Łabą to Niemcy mylą inny zapis, że Wandalowie osiedlili się w Nawarii, płynąc Łabą. Dla nich wszyscy, ktorzy przemieszczali się po terenach Germanii to Germanie, czyli Niemcy, bo w końcy Niemcy = Germany....:).

Ta władza uniwersalna rodu Anu mnie zaskakuje i cieszy. Bo wychodzi z tego, że Wandslowie wcale nie potrzebowali wżeniac się w jakieś młode rody cesarskie rodem z Rzymu. Wystarczyło zskomunikoeanie im zwyczajnie, że tam na polnoc6, nad Baltykiem rzadzi cesarz z północnych Indii i koniec. Rzym mogł to zaakceptować lub próbować to siłą unieważnić. Siłą się nie udałi, wiec zwyczajnie musiał zaakceptowac.

I ten fakt oznacza, że to Mieczysłae w Trewirze wyświadczył Rzymowi przysługę żeniąc się z Rzymianką. Bo jemu żaden rzymski tytuł cesarski nie był potrzebny. On miał starszą legitymacje cesarska.

I jeszcze skoro ten ród był przed inwazją Ariow, to na 100% był powiazany z Wężownikami/Drawidami i Harappą. 

Coś mnie się wydaje, że wygumkoeano historie Wandalów własnie z tego powodu - aby ukryc istnienie cesarstwa indyjskiego nad Bałtykiem

Co do cesarstwa indyjskiego nad Bałtykiem to mało prawdopodobne. Owszem były kontakty z Indiamii, możliwe też było wywodzenie rodu panującego Asdlingów z dynastii Anu, ale to nie jest hinduskie (aryjskie, nie drawidyjskie) cesarstwo nad Bałtykiem. 

Nie mamy jednak żadnych informacji o tym, aby w jakikolwiek sposób Wandalowie powoływali się w swojej propagandzie dynastycznej na pochodzenie od Ariów (Anu to jeden z pięciu głownych rodów Ariów występujących w Rygwedzie) ale odkrywamy wyłącznie strzępy informacji, przetrawione przez propagandę niemiecką, meklemburską, rzymską czy angielską.

Po przeczytaniu Pana artykulu znlazlem jeszcze coś ciekawego.

Spytałem o bitwę dziesięciu królów i dostałem taką odpowiedź:

Wojownicy króla Sudasa z plemienia Bharata (Trtsu-Bharata) opisani są jako noszący powiewające sztandary lub flagi (sanskryckie kṛtadhvaja – "z przygotowanymi sztandarami" lub "z wzniesionymi flagami").

Mieli też charakterystyczne cechy zewnętrzne: ubrani w białe szaty (śvityañca), z włosami związanymi w węzeł po prawej stronie głowy (dakṣiṇataḥkaparda).

Całość opisuje włosy zebrane i związane w węzeł specjalnie po prawej stronie głowy, co odróżniało ich od innych plemion lub grup (np. ród Waśiszthy, kapłana Sudasa, był znany z tej fryzury).

Sprawdziłem tłumaczenie a.i. i wydaje się być dobre.

Czaszką z Osterby swabskiego wojownikami ma chyba dokładnie taką samą fryzurę. 

Nearchos na pewno nie brał udziału w niczym takim. Nie jest jednak wykluczone, że dawny redaktor Zwierciadła, czy też pomysłodawca opowieści morskiej, wziął sobie za przykład (splagiatował) wyczyn żeglarski tego Nearchosa jako taki. Nie mówi wprawdzie nic o trasie rejsu, ale bez wątpienia mówi, że od początku do końca podróż trwała wodąTo byłby jednak głupi pomysł, bo zbyt wiele o tym Nearchosie wiadomo. Na przykład, nie miał on żadnego doświadczenia morskiego. Jego rejs przebiegał przy samym brzegu morza, gdy lądem szła armia dowodzona przez Perdikasa. Stąd większe bezpieczeństwo żeglugi w oparciu o ląd. 

Nearchos dopłynął do Suzy i zajęło mu to ok. pół roku. Ile zatem czasu musiałaby trwać podróż z Hydaspesu dookoła Afryki aż do Bałtyku? Pytam nie bez kozery, bo żywotnośc nawet najlepszych statków epoki liczyła góra 15-20 lat i już złom drewniany, albo plum! To przy okazji wyjaśnia, dlaczego nagle znika flota Nearchosa zacumowana w Suzie? bo plum ze starości. Jeśli jego statki pochodziły z 325 r. p.n.e., to w 312 p.n.e. były już złomem. Nie ma potrzeby dodawać, że trudy jakiejkolwiek, a tym bardziej oceanicznej żeglugi znacznie skracały żywotność.

Istota krótkiej żywotności polegała na tym, że za wyjątkiem niektórych gatunków, drewno kadłubowe szybko nasiąka wodą i butwieje nie licząc dodatkowej akcji np. świdraków na oceanie, itd. W odróżnieniu, Fenicjanie mieli do dyspozycji cedry. Poza tym w Europie są dęby (na szkielet), sosny, jodły (na poszycie) ... Tego nad Hydaspesem nie ma.

Jest jeszcze jedna faktyczna przesłanka, którą trzeba uwzględniać. Otóż krótko po śmierci Aleksandra doszło do tzw. buntu najemników greckich. Byli to w istocie osadnicy wojskowi w Baktrii, czyli u północnych rubieży imperium. Ci, w ich liczbie ok. 20 tys. plus 3 tys. konnicy, zechcieli zbuntować się i w trybuie zbiorowej dezercji wrócić do Grecji. Ruszyli więc w drogę lądową, ale tę zastąpiła im armia macedońska. Poddali się jej, a ta wszystkich, co do jednego wymordowała.

Ktokolwiek potem usiłował "wyabstrahować się" musiał o tym wiedzieć. Dlatego szansę dawało tylko jak najszybsze opuszczenie terenu imperium i to drogą wodną, byle nie Hydaspesem, bo ten był pod kontrolą armii macedońskiej. Oxus i Jaksartes były zaś w sam raz.

Dlatego, jeśli tylko dajemy wiarę w podróż wodną jako taką (bo może to typowe niemieckie gadanie), to powinniśmy dać wiarę także w kolejność miejsc rozpraszania się statków po Bałtyku. Najpierw Prusy, potem Rugia, na końcu,powiedzmy, Łaba(?). Każdy inny rejs dałby kolejność odwrotną.

Daję wiarę temu zapisowi, jako świadectwu nie o wędrówce Sasów (bo tych w czasach Aleksandra nie było), a o pamięci wędrówki wcześniejszych osadników. A z tych mamy jedynie w podaniach poświadczonych w tym okresie akurat Antyriusza, jako protoplastę wandalskiej dynastii.

Z tym, że droga morska nie pasuje do treści Sagi o Antyriuszu, więc to musiała być kolejna fala uchodźców, a właśnie imię Anavas naprawadziło mnie na możliwość wyjaśnienia tego zagadnienia. 

Nie upieram się do drogi oceanicznej (która jednak była do przejścia dla Wenedów czy Fenicjan), natomiast musiała to być droga omijająca dalekim łukiem tereny Wojen Diadochów.

Skoro już tyle napisałem o drewnie na statki, to powinienem dodać, że o ile drewniany statek tamtej epoki wymagał stałego podsuszania po wyciągnięciu na brzeg, to z drugiej strony nie można było dopuszczać do jego zbytniego wysuszenia. Każdy, kto żeglował na starych, drewnianych Omegach pamięta, iż po pierwszym zwodowaniu one po prostu tonęły. Gdy nasiąkły trzeba było tylko wyczerpać wodę z kadłuba i już radośnie tańczyły na wodzie. Rzecz w tym, iż w zasadzie nie ma sposobu uszczelnienia drewnianego kadłuba na sucho. Czy będzie to deska, czy słomka w poszyciu, niech nawet będzie poutykana uszczelniaczami, to kadłub szczelność uzyskuje dopiero, gdy to drewno poszycia nasiąknie i "spuchnie". Jeśli flota Nearchosa leżała na brzegu w oczekiwaniu na coś, to od suchości pewnie sama się rozpadła, czyli przepadła.

Może te uwagi przydadzą się przy innych tematach.

Według źródeł pro-macedońskich flotę dla Nearchosa zbudowali szkutnicy króla Porosa. Niewątpliwie pod "inżynierskim" kierunkiem Greków, bo Poros panował w Pendżabie, a tam niby skąd miałaby pochodzić wiedza o szkutnictwie morskim? Rzecznym tak, ale nie morskim. Tamtejsze lasy może i zawierają coś wartościowego na materiał dla szkutnictwa morskiego, ale trzeba o tym wiedzieć z wielopokoleniowej praktyki morskiej, bo to ona weryfikuje każdy materiał zastosowany w pracy szkutniczej.

Ja, litery znając, mówię: dobrze jest żyć mocno [stąpając?] na ziemi. I jak ludzie myślicie nasz [jest] On. Pokój. Mówcie słowo twardo, uczcie siły, pokoju. Od [i] do czerwia cisza [na] sto er.

Tak to miało być.

Dopiero teraz to zauważyłem.

W żadnym innym alfabecie nie ma czegoś takiego, aby adeptów nauki pisania związywać od samego początku tak silną przysięgą.

Jakieś nieprozumienie: "ludzie z antyku" jedni mieli wiedzę, inni nie mieli. Można bez obawy założyć, że im bliżej morza, tym większa była szansa spotkania kogoś z wiedzą szkutniczą. W ówczesnym terenie dzisiejszego Pendżabu szansa była raczej mała. 

"Taka wiedza" szkutnicza. Taka jak czyja? Taka jak która? itd. Fenicjanie na pewno wiedzieli więcej. Tak samo Grecy, którzy w czasie wojen Aleksandra dysponowali bezwzględnie najlepszym okrętem antyku - trierą. Ta zaś (moim zdaniem) w każdej konkurencji przegrałaby z langskipem Wikingów, bo z taranem takiej by nie dopadła, a spotkawszy się przypadkiem przegrałaby w konkurencji rozpędzania się.

Dzisiejsza wiedza szkutnicza jest rezultatem wielowiekowego nakładania się wszelkiej dawnej wiedzy na ten temat. Nie przeskoczysz pewnych właściwości materiałów, czy sposobów ich skutecznego użycia, ani sposobów w jakie morze poszczególne sposoby weryfikuje. Ja nie kojarzę żadnej antycznej tajemnicy szkutniczej, która byłaby niewyjaśniona w sensie, że nie wiadomo jak budować jednostkę wodną pod określone potrzeby.  Z tym, że pewne, dawne umiejętności zostały zarzucone a taki proces ciągle trwa, gdy okazuje się, iż daną właściwość lepiej / taniej można osiągnąć innym sposobem.

Panie Piotrze Pana praca jest bardzo ważna.  Jestem pewien ze da owoce.  Wszystkiego najlepszego ze Swietami, oby Sw.Mikolaj przyniósł pod choinkę nowe tropy i źródła.  

Myślę, że na pewno tego pisma nie wymyślił św Cyryl. To nie jego metody, bo miał (zgodnie z legendą naukową) oprzeć się na grece. Ten alfabet jest przystosowany do pisania pęzlem, a nie rysikiem czy nożem (jak grecki, fenicki, łaciński czy futhark). 

To coś znacznie starszego, ale jakoś tak dziwnie się składa, że żadnych artefaktów styarszych niż IX w nigdzie nie znaleziono.

Tam mógl sobie mieszkać nawet przodek Sindbada Żeglarza. Ale mówimy nie o cudach szkutnictwa, lecz o szybkim wybudowaniu 800 statków (a choćby tylko 300) jednocześnie. Zręczność typu rzemieślniczego u miejscowych, to jak najbardziej, ale nie więcej.

Zapewne działali także kupcy z Pendżabu, którzy wypływali na morze i nawet na ocean, ale to jeszcze nie znaczy, że łodziami zbudowanymi w tymże Pendżabie. Może tak, a może nie. To nie są kontrargumenty do konkretnej sytuacji. 

Liczba 300 okrętów jest pewnie przesadzona.

Nie, to liczba symboliczna !

Do rozszyfrowania pozostaje określenie ten kraj,

Ta fraza pojawia się często w wypowiedziach błyskotliwych i niepowtarzalnych wybrańców. Czy to Francja czy Polska:  "Un pays c'est un hôtel"  znaczy się ten hotel, ten kraj ?

:)) słuszna uwaga, wiec dodaje do życzen, mądrości w odróżnianiu tych pochodzacych od Świętych

Saska Kempa

?

Jest. Do map szlaków handlowych. Ale nie wiem jeszcze jakich.

Oczywiście te punkty powstają zupełnie przypadkowo (jak np litera Thorn) w tych miejscach.

Tak samo jak przysięga u każdego ucznia poznającego ten alfabet. 

Wygląda jakby to pismo spełniało trzy funkcje: skróty oznaczające punkty topograficzne, litery, i liczby. Czyli ktoś kto je opanował ten potrafił rysować i czytać mapy, pisać i liczyć.

Nie tylko. Miało chronić najważniejszy towar. od do czerwia sza sta er

Fibula powiadasz? No to jesteśmy w domu...:). Nasz "rodak" Oscar Almgren stworzył największą i najpełniejszą typologię fibul. Od epoki brązu u żelaza aż do okresy "woływìw rzymskich" i tzw. Wędrówki Ludow.

Ja wiem, że to tylko taki przypadek, że Szwedzi uważają swoje królewstwo za m.in. Królewstwo Wandalów, ale jakoś moja wyobraźnia i skojarzenia są takie, czy aby te zainteresowania Oscara nie wynikały z zainteresowania pismem "kulkowym"? Może on kiedyś miał w ręku jakiś dokument z pismem "kulkowym" a pochodzącym z okresu "wpływów rzymskich"?

Bo przypisanie fibule w tym piśmie znaku omega i do tego liczby 700 ("Halo... Saturn, mamy problem") nie jest przypadkowe. Tak samo jak znak oznaczający literę L (ludzie) - ten znak to jak związek trzech głównych rodów/plemion/grodów, bo są połączone trzy kulki ze sobą. 

To pismo kulkowe mnie coraz bardziej fascynuje. Prawie jak pismo węzełkowe u Inków...:)

na Pradze ?

Oficjalnie takie dokumenty nie istnieją. Są oczywiście dokumenty pisane azbuką, ale wszystkie datowane są na IX wiek, a najwięcej ich jest w Chorwacji, gdzie był to oficjalnie język liturgiczny.

Są także dokumenty z podobnego okresu przechowywane w Bułgarii, ale tam już jest stosowana głagolica, czyli ta azbuka poprawiona na kształte greki przez św Cyryla. To zupełnie różne alfabety, mimo, że akademia próbuje nam wmówić , że to tylko krój czcionki inny.

Nie przypuszczam, aby głagolica była stworzona przez Cyryla. Prawdopodobnie wykorzystał już istniejący alfabet. 
Rozwarzsnia na ten temat m.in. tutaj, choć gość wyciąga wnioski po swojemu:

https://www.redalyc.org/journal/6924/692474616008/html/
 

Cyryl znał wiele języków i alfabetów. 

Fragment:

* * *

Po drugie, Konstantyn wyróżniał się wśród wykształconych Bizantyjczyków swoich czasów szeroką gamą języków, których się nauczył. W dzieciństwie formalnie uczył się ojczystej greki, oczywiście. Jako syn urzędnika cesarskiego musiał również opanować łacinę, która w jego czasach była nadal jednym z języków administracyjnych całego Cesarstwa Bizantyjskiego, a także językiem dowodzenia w armii cesarskiej. Ponadto, od Słowian, którzy uprawiali ziemię wokół Tesaloniki, tłoczyli się na jej ulicach i pracowali jako służący w zamożnych domach, Konstantyn jako dziecko nauczył się jakiejś formy mowy słowiańskiej, tak jak to robią dzieci. Według dobrego wczesnego źródła, cesarz Michał III odnotował biegłą znajomość języka słowiańskiego przez Konstantyna, ponieważ pochodził on z Tesaloniki, a „wszyscy Tesaloniczanie mówią płynnie czystym językiem słowiańskim” () [ Vita Methodii, V.8: Grivec, Tomšič 1960 , 155, 223].

Jako dorosły Konstantyn miał również opanować trzy języki semickie, mianowicie hebrajski, samarytański i syryjski [ Vita Constantini, VIII.10 – 14, VIII.15 (czytając surьsky'ego po rosyjsku, jak robi to obecnie większość uczonych), i XIII.2 – 10: Grivec, Tomšič 1960 , 109, 183 –184; 128, 198 –199; Vita Constantini Brevis, II: Teodorov-Balan, II, 34]. Możliwe, że uczył się także arabskiego, ponieważ w dyskusji z muzułmanami był w stanie w pewnym momencie zacytować fragment Koranu [ Vita Constantini, VI.31: Grivec, Tomšič 1960 , 104, 180–181]. W moim poprzednim artykule dałem również powody, by sądzić, że znał on przynajmniej podstawową znajomość języka ormiańskiego [ Mathiesen 2014 , 209 – 211] 6 .

Podczas jego krótkiego okresu służby jako Patriarchalnego Bibliotekarza i Archiwisty ( vivlioθikaŕь = βιβλιοθηκάριος) w Wielkiej Cerkwi św. Zofii, miał on pod opieką wiele dokumentów i ksiąg we wszystkich tych językach, a także w wielu innych językach [ Vita Constantini, IV.15 – 17: Grivec, Tomšič 1960 , 100, 176]. Jak wszyscy dobrze wykształceni Bizantyjczycy, oczywiście, zdawał sobie już sprawę , że wiele innych narodów miało własne, właściwe alfabety, których używały do ​​zapisywania swoich języków7 . Jednakże lista takich ludów, którą podaje w trakcie dysputy, jest niezwykle długa i szczegółowa: „Ormianie, Persowie, Abchazowie, Gruzini, Sogdianie, Goci, Awarowie, Tursowie [?], Chazarowie, Arabowie, Egipcjanie i wielu innych” [ Vita Constantini, XVI.8: Grivec, Tomšič 1960 , 134, 205; niektóre rękopisy dodają „Syryjczyków” po „Egipcjanach” na tej liście]. O ile mi wiadomo, żaden inny pisarz bizantyjski nie podaje tak szczegółowej listy ludów z własnymi alfabetami.

Chorwacja to w zasadzie pogranicze rzymsko-wandalskie/huńskie w Vw.

Ten alfabet kulkowy wygląda bardzo archaicxnie, bardzo staro. Z pewnością nie miał nuc wspólnego z Fenicją, a zatem i z greką i z runami.

Oni - certyfikowani historycy - bezczelnie kłamią. Czyli ukrywają coś ISTOTNEGO.

Co prawda, autor w artykule jakieś ezoteryczne wywody uskutecznia, bo tak mu jego wyobraźnia podpowiada, jednak jedno jest pewne, że to bardzo staro wygląda. A przypadków nie ma...

"sza sta er"

Shastra vidaya to hinduska/aryjska szkoła walki. Jak mówi poeta, szast prast i po wszystkim. A zatem być może "koniec", "houk/powiedziałem".

Ten gościu tu: 

https://www.youtube.com/shorts/CGyKMZJlVyg

w środku filmika pokazuje głowicę swojej hinduskiej szabli. Tłumaczy że trzeba się nią posługiwać umiejętnie, nie wyginać nadgarstka, bo inaczej uszkodzi nadgarstek.

Podobna występuje na zakończeniu miecza wandalskiego wojownika z Przeworska:http://www.thehistoryblog.com/wp-content/uploads/2024/09/Sword-speartip-shield-boss.jpg

Mała tarcza podobna do tarcz używanych w Szastra vidaya. 

No patrz...:). Mój ojciec i wszyscy jego przodkowie pochodzą z powiatu przeworskiego...:). A wyglądam jak Bengalczyk....:).

Skąd te niebieskie oczy i włosy ciemno blond u mego ojca? Ci Wandale to jakiś dziwny lud był, bo widać że co kilka pokoleń jeden z osobników rodu replikuje w Hindusa....:)

To "szast prast" jest ciekawe. Ale jest jeszcze "szastać pieniędzmi". 

"Wcześniej nie widziałem choćby fragmentu sikhijskiej sztuki szermierczej. Zobaczywszy, zauważam pracę i ruchy szermierza niemal identyczne jak w polskiej szkole walki szablą zwanej sztuką krzyżową"

Ładnie wyłapane, rzeczywiście tak to wygląda!

Polską krzyżową kocham. Sieniawscy ją propagują. Trochę się od nich nauczyłem na odległość z filmików. Ale oni mówią, że te podobieństwa wynikają z samej natury szabli. Z drugiej strony skąd te szable przybyły? Przecież nie z Rzymu ani Kartaginy. Przez Persję do Porty i na Węgry i potem do nas.  

Shastra vidaya jest jednak bardziej rozbudowana jakby na potrzeby i pola walki i skrytobójstwa. Polska krzyżowa jest wybitnie przeznaczona na pole walki i do pojedynków. 

Temat bardzo ciekawy. Nie znam jednak żadnych zapisów o wizytach Sikhów w Rzeczypospolitej w XVIII w. kiedy krzyżowa była u szczytu. Teoretycznie Sikhowie moglie wchodzić w posiadanie niewolników z Polski. Tylko że raczej żaden z włościan ani z pańszczyźnianych nie władał krzyżową.