Jednynm z największych wojowników okresu heroicznego w Helladzie był nejaki Achilles. Mity opowiadają o nim jako o niezwyciężonym, wspaniałym i dumnym człowieku. Jednak to tylko część prawdy. Jakim więc wojownikiem był Achilles?

Podobno jego własna matka, Tetyda, aby zapewnić mu nieśmiertelność wykąpała go Styksie. Zanurzyła całe jego ciało w świętej rzece, ale jednak musiała za coś trzymać niemowlę, więc przez te jej niedopatrzenie pięta Achillesa była narażona na zadanie śmiertelnej rany. Czy tak mogło być w rzeczywistości? Mało prawdopodobne. Nawet jeśli przyjąć, że właściwości rzeki Styks (czyli Wołgi) były aż tak wspaniałe, że czyniły odpornym na zadane rany, to przecież kochająca matka zanurzyłaby dziecko  w takiej rzece w całości, i dla pewności nawet kilka razy by tęczynność powtórzyła. Pewnie więc chodzi o coś zupełnie innego. W końcu sama Tetyda była nie byle kim - ani Zeus, ani nawet Posejdon nie odważyli się uderzać do niej w konkury, bowiem jej ojciec, Nereus - jeden z najlepszych żeglarzy heleńskiego świata, przepowiedział, że urodzi ona syna, który będzie znacznie większym wojownikiem niż jego ojciec. Dziadkiem Tetydy był bowiem sam tytan Okeanos, ale pomimo tego, że zarówno Zeus (Rim-Sin) jak i Posejdon (Melkart) byli bardzo zainteresowani skoligaceniem się z tym rodem, woleli jednak nie ryzykować utraty własnych włości.

Wrócmy jednak do naszgo bohatera. Achilles został oddany na wychowanie centaurowi Chironowi. Temu samemu, u którego również szkolili się Asklepios, Jazon, Herakles czy Eneasz. Widać więc, że szkolenie bojowe wśród Scytów było dla herosów Hellady niezbędnym.

Gdy nadszedł czas wojny trojańskiej Achilles ukrył się w pałacu Likomedesa na Skiros, gdzie w przebraniu kobiecym udawał jedną z jego córek. Podobno umieściła go tam matka, która nie chciała aby wypełniła się przepowiednia, że Achilles zginie pod Troją, jednak bez jego udziału zdobycie Troi wogóle nie jest możliwe. Możliwe. A może jednak Achilles nie miał ochoty odrywać się od miłego towarzystwa córek władcy Skiros, w końcu jedna z nich powiła po jakimś czasie syna Achillesa. Jego podstęp odkrył dopiero Odyseusz, który jako kupiec z towarami przybył do pałacu Likomedesa. Tam wśród wielu dziewczyn zauważył jedną trochę dziwną. Zupełnie nie interesowały ją piękne stroje ani pachnidła, za to z wielką uwagą przywiezionemu przez kupca mieczowi.

W końcu Achilles porzucił kobiecie przebranie i przystąpił po stronie Hellenów do wojny. TYlkoe, że wcale pod Troję mu się nie śpieszyło. Po drodze przecież było tyle atrakcji dla zdolnego młodzieńca. Opowiadają, że w każdym mieście po drodze ze Skiros do Troi pozostawił po sobie ślady w postaci zniszczeń, grabieży oraz mordów. Oficjalnie jednak tylko opiekował się mieniem porzuconym przez uciekających przed jego wojskiem w popłochu mieszkańców zdobytych miast oraz zapewniał opiekę biednym wdowom i sierotom płci żeńskiej w swoim haremie.

Gdy w końcu dotarł pod Troję i zauważył, że procz sławy raczej nic więcej się w obleganym mieście (króre do tego nie chce upaść) nie zdobędzie, odmówił brania udziału w potyczkach i szturmach. Jednak z oblegania miasta nie zrezygnował. W końcu mogło się zdarzyć, że miasto jednak upadnie i wtedy wyszedłby na głupca, który dobrowolnie zrezygnował z bogatego łupu. Jednak, żeby nie utracić swojego udziału, wysłał do boju przebranego w swoją zbroję swojego przyjaciela Patroklosa. Ten jednak zamiast unikać walki dał się wciągnąć w zasadzkę, w której zginął. Po zdjęciu jednak zbroi okazało się, że jednak nie był to Achilles. Aby więc uniknąć posądzenia o tchórzostwo, Achilles został zmuszony okolicznościami do udziału w pojedynku pod murami miasta z zabójcą swego przyjaciela, Hektorem. Pokonał go, ale jakaś zabłąkana strzała ugodziła go akurat w piętę, od czego niestety nasz bohater poległ.

Okazało się wtedy, że scytyjskie szkolenie bojowe z używania zatrutych strzał dostępne jest nie tylko dla herosów Hellady. Dostępne jest ono dla każdego. I że niezależnie od tego, co Homer starał się przekazać w swoich poematach o bohaterstwie wojowników, ich uczciwości czy szlachetności, w prawdziwej wojnie liczy się jedynie skuteczność. Oraz szczęście. A skoro można użyć przeciwko przeciwnikowi zatrutej jadem węża strzały, aby pokonać go z odległości znacznie dalszej niż może on dorzucić włócznią, to należy z takiej możliwości skorzystać.

Mimo wszystko jednak wrogowie mają wierzyć w szlachetność herosów, oraz w to, że nie uciekną się oni do zatruwania strzał, studni, jedzenia, podrzucania zarażonych szat czy temu podobnych metod niehonorowej walki. I właśnie do tego są potrzebni tacy wielcy spece od propagandy jak Homer, którzy w taki sposób zaciemnią obraz, że ta zatruta strzała, która przypadkowo uśmierciła jednego z największych wojowników Hellady, była celowo wypuszczona przez brata Hektora i dokładnie wycelowana w jedyne miejsce, które nie było chronione magiczną kąpielą w Styksie.

---

tagi: mity  achilles  hellada  broń niekonwencjonalna  wojna trojańska 

	Pioter
	26 sierpnia 2023 05:12

12     1586    4 zaloguj sie by polubić