W 1912 roku niejaki Ludwig Borchardt grzebiąc sobie w egipskich ruinach pokazał światu jeden z najpopularniejszych dziś zabytków kultury Egiptu.Była to właśnie ta figurka, przedstawiająca małżonkę Atona, zwaną właśnie Piękna, która przybyła. Opierając się na tym tłumaczeniu jej imienia, które w egipskim brzmi Nefertiti, uczeni w piśmie twierdzili, że była ona córką wezyra Aya, głównego urzędnika egipskiego dworu, który po śmierci Atona objął regencję w państwie. 

Nie wszystkim jednak podobało się takie tłumaczenie. Niektórzy więc zproponowali tezę, że pochodziła ona z sąsiedniego państwa Mitanni, które powstało na północy Sumeru w opaciu o Ugarit. Jednak to także nie wyjaśnia wszystkiego, a szczególnie jej rysów twarzy. Te bowiem wyraźnie wskazują dalekowschodnie korzenie naszej piękności.

I tu się zaczynają schody, bowiem żadnemu z poważnych profesorów egiptologii nie mieści się w głowie tak daleki zasięg wpływu Egiptu. Tym bardziej, że przecież wyłącznie Nefertiti jest ukazywana z artybutami władzy faraona, jakby to właśnie ona, a nie Aton, władała całym państwem. 

My jednak możemy całkiem poważnie rozważyć tę hipotezę. Nefertiti mogła bowiem pochodzić z krajów Dalekiego Wschodu, przez co w oczach Egipcjan uchodziła za egzotyczną piękność. Mogła też właśnie zostać specjalnie wybrana w celu nadzoru nad Atonem, który miał przeprowadzić jeden z najwazniejszych eksperymentów w historii ludzkości - wprowadzić w miejsce kultu przodków kult prawdziwego i jedynego Boga. I mimo, że eksperyment w tamtym czasie nie dał spodziewanych rezultatów, to jednak zaowocował później w osobie Mojżesza i innych proroków, co doprowadziło nas w końcu do miejsca, w którym obecnie się znajdujemy.

Ale to tylko jedna z dzisiejszych ciekawostek. Inną są same losy eksponowanego w berlińskim Muzeum Egipskim popiersia Nefertiti. Borchardt, jak każdy rabuś grobowców, ówcześnie mieniący się dumnie archeologiem, zabrał fanty do domu i przekazał je sponsorom ekspedycji. Ale już w 1924 roku rząd egipski upomniał się o zwrot tego cennego zabytku. Niemcy jednak cały czas opierali się na sporządzonym przez Borchardta protokole z ekspedycji, w którym wyraśnie określono w jaki sposób zostaną podzielone skarby znalezione w rabowanych grobowcach. Nie pomogły nawet groźby zamknięcia Egiptu dla kolejnych niemieckich ekspedycji archeologicznych. Ale propozycje wymiany na inne artefakry pochodzące z królewskich grobowców. Nawet Hitler podobno powiedział Göringowi, że popiersie Nefertiti ma pozostać na stałe w Niemczech. Do tego stanowiska zresztą później nawiązała amerykańska okupacyjna administracja, również nie zezwalając na wywóz tego bezcennego dla niemieckiej historii artefaktu. Gdy zaś w 2007 Zahi Hawass zagroził zakazem wystawiania egipskich starożytności w niemieckich muzeach jeśli popiersie Nefertiti nie powróci do Egiptu, niemieccy muzealnicy nawet nie raczyli tego skwitować w jakikolwiek sposób. W końcu w 2009 roku udostepniono egipskiej stronie dokumenty archiwalne zezwalające na wywóz gipsowego malowanego popiersia księżniczki, ale jednocześnie wyraźnie powiedziano, że skoro w 1912 roku egipskie władze zezwoliły na wywóz tego artefaktu, to nie można uznać go za kradziony, a wobec tego nie ma żadnej możliwości jego rewindykacji przez stronę egipską. 

W końcu pod wpływem nacisków społeczności międzynarodowej przekazano władzom egipskim jakiś tryptyk, przywiedziony przez Berchardta wraz z popiersiem Nefertiti do Berlina. Ekspertyza tego daru wykonana zaś w Kairze wykazała, że otrzymano współczeną kopię, a nie plaskorzeźby pochodzące sprzed trzech tysięcy lat.

I tak, ta egipska piękność nadal jest zagadką. Nie wiadomo dziś ani skąd do Amarny przybyła, ani czy kiedykowiek będzie jej dane powrócić do kraju, z którym dawno temu związała swoje życie. 

---

tagi: niemcy  archeologia  egipt  zabytek 

	Pioter
	22 października 2025 13:46

21     1322    7 zaloguj sie by polubić