Odwróćmy teraz wektor stosowany przez naszych historyków i przyjrzyjmy się jak bardzo teza o okresie wpływów rzymskich na terenach Germania Magna jest pozbawiony jakiejkolwiek wartości naukowej.

To fragment pracy Thomasa Nugenta, opisujący II wiek naszej ery, do tego wyłącznie na podstawie dokumentacji sanych Rzymian.

Kolejna wojna między Rzymianami a Wandalami miała się podobno odbyć za panowania Alberyka, ostatniego w powyższej liście władców wandalskich.
Markomanowie właściwie nie stanowili nic więcej niż Wandalowie i Swebowie osiedleni na granicach; przynajmniej wiemy, że ich król Catualda należał do plemienia Gotonów. W niektórych współczesnych historycznych opracowaniach spotykamy listy żon wyżej wymienionych królów; jednak nie można uznać tych relacji za w pełni wiarygodne i wydaje się dość ryzykowne podawać szczegóły dotyczące życia domowego tych książąt, skoro nawet zdobycie pewnej wiedzy o ich osobach stanowi wielką trudność.
Wkrótce po niedawnej wojnie Wandalowie podobno zawarli sojusz z Rzymianami; gdy bowiem spór z Kwadami odnowił się za panowania Marka Aureliusza, jego syn Kommodus zawarł z tymi ludami pokój, na mocy którego, między innymi postanowieniami, zobowiązały się nie prowadzić działań
wojennych przeciw Wandalom.
Czy ta umowa była dokładnie przestrzegana, nie wiemy; lecz stwierdzamy, że wkrótce po tym wydarzeniu wybuchła wojna między Wandalami a Markomanami – dwoma narodami blisko spokrewnionymi, które dotychczas żyły w najściślejszej zgodzie i przyjaźni. Nie znamy szczegółów tego sporu; wydaje się jednak, że był on inspirowany przez cesarza Karakallę, który chełpił się swoją wielką polityką w podsycaniu wewnętrznych waśni między tymi dwoma narodami, odciągając tym samym ich siły, które w przeciwnym razie mogłyby stać się niebezpieczne dla imperium. 

Cesarzowi temu nie brakował ambicji, lecz brakowało mu odwagi; wolał kupić pokój, niż zawdzięczać go mieczowi. Często był zmuszony wypłacać znaczne sumy ludom germańskim zamieszkującym granice Łaby i Morza Północnego, aby zapobiec ich najazdom na wybrzeża Galii i Brytanii.
Właśnie to spowodowało skłócenie Markomanów i Wandalów, co prawdopodobnie osiągnął poprzez korupcję. Stąd wynika, że mieszkańcy tej
części Germanii byli już wówczas sławni ze swojej znajomości spraw morskich, w których później przewyższali całą resztę Europy.
Karakalla wydaje się darzył Germanów wielkim zaufaniem; jego straż osobista składała się z przedstawicieli tego narodu, a cesarz często nosił germański
strój.
Po śmierci tego cesarza nie słyszymy więcej o tych ludach, aż do drugiego roku panowania Aureliana; kiedy to ów władca, zajęty wojną z kilkoma plemionami teutońskimi, które najechały Italię, Wandalowie przeprawili się przez Dunaj i spustoszyli pogranicze imperium.
Aurelian, po wypędzeniu Germanów z Italii, pomaszerował przeciwko Wandalom, którzy cofnęli się na jego widok, lecz zostali dogonieni, zanim
zdołali przekroczyć Dunaj.
Doszło do bitwy, w której cesarz odniósł całkowite zwycięstwo i zmusił przeciwników do prośby o pokój. Traktat został zawarty na warunkach
niezbyt surowych dla pokonanych: pozwolono im handlować w niektórych miastach nad Dunajem, a z drugiej strony zobowiązali się dostarczyć cesarzowi 2000 jeźdźców oraz wydać synów dwóch głównych wodzów, wraz z kilkoma innymi osobistościami, jako zakładników. Przy tej okazji wódz Wandalów okazał niezwykłą religijną wręcz troskę o dotrzymanie warunków traktatu: gdy dowiedział się, że 500 jego ludzi oddzieliło się od głównej armii
w poszukiwaniu łupów, rozkazał ich wszystkich ściąć, wraz z ich przywódcą. 
Imię tego wodza nigdzie nie jest wspomniane, ale surowość jego dyscypliny przynosi mu chwałę.
Po zawarciu powyższego traktatu Aurelian z największą szybkością powrócił do Italii, którą w tym czasie najechali Jutungowie. Cesarz wkrótce
wypędził najeźdźców, a za swoje zwycięstwa nad ludami germańskimi został w niektórych inskrypcjach nazwany Germanicus Maximus.
Po śmierci Aureliana sprawy Rzymian popadły w wielkie zamieszanie, co dało Wandalom sposobność do powzięcia nowych planów przeciwko
imperium.

Sam cesarz ubierający się jak Germanin i otaczający się Germanami, to są właśnie wpływy germańskie w Imperium Rzymskim. A nam się próbuje wmówić, że zgubiona przypadkiem w drodze rzymska moneta to wpływy rzymskie w Germanii Magna.

Czy Akademicy wogóle widzą skalę jednego i drugiego zagadnienia? A jeśli tak, to dlaczego nie nazywają spraw po imieniu? Dlaczego stosują fałszywe pojęcia? Bo tak jest wygodniej? Bo runie cały XIX wieczny obraz zbieraczy jagód i grzybów? A może przy okazji runie XX wieczny gmach uważania Germanów za przodków współczesnych Niemców? 

A jest wogóle się czego bać? Przecież to nie jest wogóle nasz problem. 

---

tagi: wandalowie  imperium romanum  germania magna 

	Pioter
	11 grudnia 2025 17:45

20     796    12 zaloguj sie by polubić