Ale na razie tylko Jeden. Ten najważniejszy Jeden Jedyny, czyli Odyn.

Weźmy sobie do ręki znaną chyba wszystkim miediewistom Gesta Danorum Saxo Gramatyka. Tam w siódmy rozdziale pierwszej księgi znajdujemy taki ciekawy zapis.

W tym czasie w całej Europie zaczęto błędnie czcić niejakiego Odyna i uważać go za boga. On sam przebywał zazwyczaj w mieście Uppsali, którą uważał za swoja rezydencję zarówno ze względu na bierność jej mieszkańców jak i na piękno tego miejsca. Królowie ludów północnych pragnąc oddać hołd jego boskiej mocy, czcąc go bardzo uroczyście, wykonali posąg ze szczerego złota z jego wizerunkiem i nałożyli mu na ręce bogate i ciężki branzolety. Pozem wysłali ten posąg na znak czci do Bizancjum. Towarzyszły mu tłum wiernych. Odyn ucieszył się, że jest przedmiotem tak wielkiego kultu i chciewie przyjął składane mu hołdy. Jego żona, Frygga, która domagała się dla siebie większego luksusu, zawołałą kowali i kazała zabrać złoto z posągu. Odyna kazał ich za to powiesić. Potem umieścił psąg na piedestale i dzięki zdumiewającej sztuce rzemieślniczej, dał mu władzę mówienia, jeśli tylko ktoś go dotknął. Niczemu to jednak nie służyło, ponieważ Frygga, przedkładając elegancję swojego stroju nad boską cześćmęża, oddała sięjednemu ze służących i dzięki jej sztuczkom zdołała pozbawić posąg wszelkich ozdób i użyć tego złota zgodnie z zamiłowaniem, choć było ono uświęcone czcią i kultem wszystkich ludzi. Nie wahała sięzachować skandalicznie i cieszyć się tym, czego pragnęła, zamiast być godną małżonką jakiegoś boga. Co więcej można powiedzieć o tym, jak nie to, że tak zrobiony bóg zasługiwał natakążonę? Oto jak wielka ułuda ogarnia wtedy umysł ludzki! Odyn został podwójnie zraniony perfidią małżonki i skarżył się na uczynioną przez nią zniewagę statui i małżeńskiemu łożu. Porażony tą podwójną zniewagą i przepełniony wielkim wstydem, udał się na wygnanie, licząc na wymazanie ciążącej na nim hańby.

Pomińmy teraz wątki techniczne tego tesktu, czyli zamontowany w pałacu Odyna fonograf uruchamiany jakimś przyciskiem na złotej statule. Pomińmy także zachowanie nordyckiej bogini. 

Nie licząc tych spraw mamy tu bowiem informację, że dostojnicy kościelni na przełomie XII/XIII w, a do takich przecież zaliczał się Saxo Gramatyk, sekretarz biskupa Absalona, doskonale wiedzieli, że nie istnieją i nigdy nie istnieli żadne pogańskie bożki. To tylko podobizny i przedstawienia władców, którym oddawano cześć należną Stwórcy. 

Jak wobec tego przyjmować informacje o jakichś reakcjach pogańskich? Że były to po prostu bunty wieśniaków (pagani) uciskanych zbyt  wielkimi obciążeniami podatkowymi? Bo czytając Kronikę Słowian Hlmonda ma się dokładnie takie wrażenie.  

Dlaczego więc Kościół usuwał z przestrzeni publicznej posągi dawnych władców? Czy wyłącznie z powodu tego, że tym właśnie posągom oddawano jakąś (bliżej dziś nie określoną) cześć? A może te działalnia konkretnych biskupów to były nie tyle działania Kościoła, a konkretne polityczne działania związane z interesami politycznymi nowych władców? Bo informacje o niszczeniu idolów posiadamy głównie z terenów słowiańskich podbitych przez Sasów.

---

tagi: technika  mitologia  antyk  pogaństwo 

	Pioter
	1 października 2025 18:13

19     997    12 zaloguj sie by polubić