Ale nikt tego nie rozumie.

Zacznijmy od Herodota, który pisał swoje dzieje w V w pne. On właśnie pisze o Gryfach i w miarę dokładnie umiejscawia je w terenie. To, że współczesna akademia te umiejscowienie pokazuje daleko za Uralem, to już zupełnie inna bajka. 

Ten opis wygląd niby niewinnie:  Jest znaną rzeczą, że w północnej części Europy znajduje się bezspornie najwięcej złota. Ale jak się je uzyskuje, tego także nie potrafię dokładnie podać; opowiadają, że jednoocy ludzie, Arimaspowie, podkradają je gryfom. W innym zaś miejscu Herodot napisał coś takiego:  Poza nimi zaś w górę, jak mówią Issedonowie, siedzą jednoocy ludzie i strzegące złota gryfy; od Issedonów przejęli to podanie Scytowie, a od Scytów my znów je wzięliśmy i nazywamy jednookich po scytyjsku „Arimaspami”; bo arima zwą Scytowie jedynkę, a spu oko.

Ten opis powtórzony przez Pliniusza dał mi jakiś czas temu podstawę do wyciągnięcia wniosku, że gdzieś w okolicy Bałtyku znajdowała się hinduska placówka wojskowa.

Teraz mam okazję uzupełnić tamte rozważania. 

Trafiłem bowiem na tekst Klaudiusza Aelianiusa pod tytułem De Natura Animalium czyli na nasze O naturze zwierząt. Klaudiusz opisał wśród innych stworzeń także gryfy, i jest to opis naprawdę ciekawy: 

Słyszę, że Gryf, to zwierzę Indyjskie, jest czworonożne jak lwy, a ponadto ma pazury, jak najbardziej mocne, i w istocie podobne do pazurów lwa. Pióra pokrywają jego grzbiet, i pióra te, mówią, mają kolor czarny, lecz przód jego ciała jest czerwony, a skrzydła są białe. Ktesjasz opowiada, że ich szyje są ozdobione niebieskimi i kwiecistymi piórami, a mają dziób orli i głowę, jaką malarze i rzeźbiarze tworzą, i powiada, że jego oczy są ogniste. Gniazda zakłada na górach, i choć dorosłego złapać jest niemożliwością, to jednak chwytają pisklęta.

Indowie, którzy graniczą z Baktrianami, mówią, że Gryfy są strażnikami złota, które tam się znajduje. I mówią, że Gryfy same je kopią, i z tego złota plotą swoje gniazda, a to, co odpadnie, zbierają Indowie.

Lecz Indowie zaprzeczają, jakoby Gryfy były strażnikami tego złota, gdyż Gryfy nie potrzebują złota (i jeśli tak mówią, to wydaje mi się to wiarygodne), lecz gdy ludzie przybywają w celu zebrania złota, Gryfy, obawiając się o swoje młode, walczą z tymi, którzy nachodzą, i toczą walki z innymi zwierzętami, i łatwo je pokonują, lecz nie stają do walki przeciwko lwu ani słoniowi.

A lękając się siły tych zwierząt, rdzenni mieszkańcy nie wyruszają na poszukiwanie złota w dzień, lecz chodzą nocą. Wtedy bowiem, jak się zdaje, łatwiej się ukrywają. Ta zaś kraina, gdzie Gryfy przebywają i gdzie znajdują się złoża złota, jest straszliwie bezludna.

Ci łowcy, o których mowa, przybywają w liczbie od tysiąca do dwóch tysięcy, uzbrojeni, przynosząc ze sobą worki, i kopią, wyczekując nocy bezksiężycowej.

Jeśli więc uda im się ukryć przed Gryfami, odnoszą podwójny zysk. Zarówno bowiem ratują swoje życie, jak i przywożą do domu ładunek. I oczyszczają to [złoto] ci, którzy znają się na złotnictwie, zyskując wielkie bogactwo w zamian za wspomniane niebezpieczeństwa. Jeśli zaś zostaną złapani na gorącym uczynku, giną.

Powracają zaś do swoich domów, jak słyszę, co trzeci lub czwarty rok.

Co to jest za opis? Bo nie jest to wcale opis mitycznego zwierzęcia, które w swej naiwności opisał Klaudiusz.

Opis wyprawy polującej na złoto gryfów to bowiem opis karawany kupieckiej. Karawany udającej się po złoto, barwniki (grafit, wapń, czerwiec i urzet), sprzęt żelazny i broń (pazury lwa) oraz rubiny. 

No dobrze. Taki towar mogła dostarczać do Dekanu chyba tylko gildia Raka. Oraz późniejsi mieszkańcy tych ziem. W naszym przypadku znacznie późniejsi, bo Herodot to opis V w pne, a Klaudiusz Aelianus to II w ne. 

No dobrze skoro Klaudiusz opisywał karawany z Indii do dziejszej Polski (do tego w takim miejscu, żeby nikt tego świadomie nie szukał) to musiałby by być także jakieś karawany kupieckie idące w drugą stronę. No bo skoro ten handel był aż tak lukratywny ....

Mamy też takie dane. Choćby w postaci ufundowanych przez kupców kaplic stojących do dziś w Indiach. Oczywiście mówi się o tym, że to byli goccy kupcy, ale dzisiejsi germańscy naukowcy jakoś wibitnie boją się cokolwiek pozytywnego napisać o Wandalach.

A taki np Nugent opisując (na podstawie legend oczywiście) Antyriusza, zrobił to tak: A ponieważ na dziobie statku, którym wyruszył na Gotlandię, kazał umieścić głowę Bucefała, a na swojej tarczy miał gryfa na błękitnym polu, stały się one później herbem Meklemburgii.

---

tagi: handel  indie  mity  kupcy  wandalowie  gryf 

	Pioter
	30 października 2025 05:11

22     1110    10 zaloguj sie by polubić