Weźmy do obróbki dwa niemieckie cesarskie roczniki i porównajmy wydarzenia w nich zapisane z dokładnie tego samego roku - 991.

Rocznik Kwindenburski: 

Cesarzowa Teofania wraz ze swoim synem, cesarzem Ottonem III, obchodziła święto wielkanocne z cesarską chwałą w mieście Quedlinburg. Tam też przybyli margrabia Toskanii Hugo oraz książę słowiański Mieszko, a wraz z nimi inni pierwsi ludzie Europy, którzy zjechali się w tym miejscu, aby oddać hołd cesarskiemu majestatowi – co każdy z nich skrupulatnie wypełniał – aż dotarli do Niunagom.  

Tam więc, ponieważ cesarzowa Teofania jakby jedną kajdaną swojej władzy spętała całe imperium, ukończywszy dobry bieg swojego życia – niestety! co jest rzeczą godną pożałowania – rozstała się z życiem przedwczesną śmiercią 17 dnia przed kalendami lipca. Następnie, niesiona w żałobnym orszaku cesarza (czyli swego syna) oraz innych swoich wiernych, została przewieziona do miasta Kolonii i w kościele świętego męczennika Pantaleona – jak sama wcześniej postanowiła – w asyście biskupów, mnichów i dziewic, w obecności całego kleru i ludu, została pochowana z ostatnim żałobnym honorem.  

W tym samym roku zmarł arcybiskup salzburski Ercanbald oraz Emnilda, córka Brunona. Także Manogold, niepośledni syn matki ze Szwabii, zmarł w Saksonii; a ponieważ okazał wierną służbę cesarzowej Adelajdzie, ona sama, towarzysząc mu, przewiozła jego ciało do miasta Quedlinburg i tam honorowo je pochowała.

Wiecie Państwo co w tym roczniku jest kłamstwem? Słowo cesarz (imperatore) przy Ottonie, bo cesarzem został dopiero w 996 roku. Przy tłumaczeniu także mamy kłamstwa bo dux Sklavonicus to nie jest książę słowiański, a władca Sklavonii. 

A teraz popatrzmy na wydarzenia tego roku zapisane w innym źródle.

Roczniki Hildesheim:

Cesarzowa Teofania zmarła. Ogień zaś, który wzniósł się nad Renem, spalił wsie położone w pobliżu. Piraci również spustoszyli i zniszczyli Staverun oraz inne miejsca na wybrzeżu. Król Otto z wielkim wojskiem Sasów oraz z posiłkami Mieszka obległ i zdobył Brennaburg. Gdy zaś on stamtąd odchodził, pewien Sas imieniem Kizo, przyprowadziwszy pomoc Luciców, wtargnął do tego samego grodu i z uporem wspomnianych Słowian, wbrew wszelkiemu prawu i słuszności, niesprawiedliwie podbił go pod swoje panowanie; częste napady rabunkowe na Saksonię w pobliżu rzeki Łaby przedsięwziął, z których dzięki łasce Bożej nie jako zwycięzca, lecz jakby zbiegły łupieżca, ukrywając się, uciekł.

Ponownie mamy błedne tłumaczenie Sklavorum na Słowian, ale to mniejsza o to. Ciekawsze jest jednak to, że zdaniem kronikarza królowi (prawidłowa tytulatura) Ottonowi (mającemu wówczas 11 lat) powierzono dowodzenie kampanią wojenną, co wogóle jest naprawdę mało realne, bo Otton wówczas niczym nie rządził. W jego imieniu działała cesarzowa Teofania, czyli matka Ottona, a po jej śmierci cesarzowa Adelajda, czyli jego babka.

Czy mamy więc okres bezkrólewia w latach 983 (śmierć Ottona II) a 996 (koronacja w Rzymie Ottona III) czy też powinniśmy przyjąć, że jednak władza cesarska była ciągła i w tym okresie to Mieszko nosił na swoich skroniach koronę casarską?

Mieszko zmarł w maju 992 roku. Jego syn Bolesław miał wówczas 25 lat i pewnie też dokładnie w tym momencie włożył na głowę cesarską koronę. Postępek więc Ottona, który w 994 roku objął władzę w Saksonii, a dwa lata później włożył samowolnie koronę cesarską (po silnych namowach swego przyjaciela Bruna z Karyntii, który właśnie w tym roku został wybrany na papieża), powinniśmy rozpatrywać więc jako bezczelną uzurpację i traktować Ottona III dokładnie tak, jak potraktował go Bolesław Chrobry - jako uzurpatora, który musi się publicznie ukorzyć oraz oddać wszystkie insygnia (włócznia św Marycego, diadem cesarski, korona oraz tron Karola Wielkiego). A wydarzenia z lat 1003-1035 traktować jako wojnę o niepodległość Saksonii, którą niestety Piastowie przegrali.

---

tagi: piastowie  mieszko i  cesarstwo  kroniki  ottonowie 

	Pioter
	19 marca 2026 10:07

17     1387    18 zaloguj sie by polubić